ఒక అందమైన గ్రామంలో లావణ్య మరియు కార్తీక్ అనే దంపతులు ఉండేవారు. వారిద్దరి మధ్య ఎంతో ప్రేమ ఉండేది. ఒకసారి కార్తీక్ తన పని మీద కొన్ని రోజులు వేరే ఊరు వెళ్లాల్సి వచ్చింది. కార్తీక్ వెళ్తున్నప్పుడు లావణ్య చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ఆమె ఏడవలేదు, తన బాధను మాటల్లో చెప్పలేదు.
కార్తీక్ వెళ్ళిన తర్వాత, లావణ్య తన పనులన్నీ చేసుకుంటున్నా, ఆమె మనసు మాత్రం కార్తీక్ దగ్గరే ఉండేది. ఆమె స్నేహితులు వచ్చినప్పుడు నవ్వుతూ మాట్లాడేది కానీ, ఆమె కళ్ళలో మాత్రం ఒక రకమైన వెలితి, ఎదురుచూపు కనిపిస్తూ ఉండేవి. ఆమె మాటల కంటే ఆమె కళ్ళే ఆమె ప్రేమను, విరహాన్ని ఎక్కువగా తెలియజేస్తున్నాయి. ఆమె కళ్ళలోని ఆ తపనను చూసి అందరూ ఆమె ప్రేమలోని లోతును అర్థం చేసుకునేవారు.
కార్తీక్ తిరిగి వచ్చినప్పుడు, లావణ్య ఏమీ చెప్పనవసరం లేకుండానే, ఆమె కళ్ళలోని మెరుపు చూసి కార్తీక్ ఆమె ఎంతగానో ఎదురుచూసిందని అర్థం చేసుకున్నాడు. మాటలు చెప్పలేని భావాలను కళ్ళు ఎంత అందంగా చెబుతాయో వారు గ్రహించారు.
