ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മീരയും രാഹുലും താമസിച്ചിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം വളരെയധികം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. ഒരു വേനൽക്കാലത്ത്, രാഹുലിന് ജോലിയുമായി ദൂരെയുള്ള ഒരു നഗരത്തിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു. പോകുന്നതിന് മുൻപ് മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, അവൾ കരഞ്ഞതുമില്ല. എന്നാൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ശൂന്യത നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
രാഹുൽ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മീര തന്റെ ജോലികൾ കൃത്യമായി ചെയ്തുവെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും അവനെ ഓർത്തു. കൂട്ടുകാർ സംസാരിക്കാൻ വരുമ്പോൾ അവൾ പുഞ്ചിരിക്കുമായിരുന്നു, പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ എപ്പോഴും വഴിയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കും. വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പറയാൻ കഴിയാത്ത അവളുടെ വിരഹം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ തേങ്ങൽ കണ്ടവർക്ക് അവളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
രാഹുൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, മീര ഒന്നും പറയേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കോർത്തുപോയപ്പോൾ, അവൾ എത്രത്തോളം അവനെ മിസ്സ് ചെയ്തു എന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി. വാക്കുകളേക്കാൾ കണ്ണുകൾ സംസാരിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ സ്നേഹം എന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
