ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் மற்றும் கதிர் என்று ஒரு தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசித்தனர். ஒருமுறை, கதிர் தனது வேலை நிமித்தமாக சில நாட்கள் வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவர் கிளம்பும் போது, இளவேனில் மிகவும் அமைதியாக இருந்தாள். அவள் அழுததும் இல்லை, கதிர் வருத்தமாக இருப்பதை வார்த்தைகளால் சொல்லவும் இல்லை.
கதிர் கிளம்பிச் சென்ற சில நாட்களில், இளவேனில் தன் உணவில் கவனம் செலுத்தவில்லை. அவள் கண்கள் எப்போதும் ஜன்னல் வழியாக சாலையை நோக்கியே இருக்கும். அவளது நண்பர்கள் அவளிடம் பேச வந்தாலும், அவள் முகத்தில் ஒருவிதமான ஏக்கம் தெரிந்தது. அவள் சொல்லும் வார்த்தைகளை விட, அவளது கண்கள் பேசின. அவள் கண்கள் கதிரின் நினைவுகளைத் தேடித் தேடித் தவிப்பதைப் பார்த்தவர்கள், அவளது அன்பின் ஆழத்தை உணர்ந்தனர்.
கதிர் திரும்பி வந்தபோது, இளவேனில் ஓடி வந்து அவனைக் கட்டிக்கொண்டாள். அவள் சொல்ல வேண்டிய ஆயிரம் ஏக்கங்களை அவளது கண்கள் ஏற்கனவே அவனுக்குச் சொல்லியிருந்தன. வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாத அன்பை, கண்கள் மூலம் வெளிப்படுத்துவதே உண்மையான உணர்வு என்று அவர்கள் இருவரும் உணர்ந்தனர்.
