ఒక అందమైన గ్రామంలో కవిన్ మరియు మాయ అనే దంపతులు ఉండేవారు. కవిన్ ఒక శిల్పి, మాయ ఒక చిత్రకారిణి. ఒకసారి కవిన్ పని మీద దూర ఊరికి వెళ్లాల్సి వచ్చింది. కవిన్ వెళ్తున్న సమయంలో మాయ చాలా బాధపడింది. అప్పుడు కవిన్ ఆమె చేతులు పట్టుకుని, "మాయా, నేను దూరంగా ఉన్నా నా ఆలోచనలు ఎప్పుడూ నీతోనే ఉంటాయి. నువ్వు నన్ను తలచుకున్నప్పుడు నీ మనసు సంతోషంతో నిండిపోతుంది, నేను నిన్ను చూసినప్పుడు నా కళ్లు పరవశించిపోతాయి," అని చెప్పాడు.
కవిన్ వెళ్ళిన సమయంలో, మాయ తన చిత్రాల ద్వారా తన భావాలను వ్యక్తపరిచింది. వారు కలిసి గడిపిన మధుర క్షణాలను ఆమె చిత్రాలలో అద్భుతంగా గీసింది. కవిన్ కూడా ప్రతి వారం మాయకు ఉత్తరాలు రాసేవాడు. ఆ ఉత్తరాల్లో అతను కేవలం తన పని గురించి మాత్రమే కాకుండా, మాయ పట్ల తనకున్న ప్రేమను, వారి జ్ఞాపకాలను రాసేవాడు. ఆ ఉత్తరాలు చదువుతుంటే మాయకు కవి తన పక్కనే ఉన్నట్లు అనిపించేది.
కొన్ని వారాల తర్వాత కవిన్ తిరిగి వచ్చినప్పుడు, ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్న ఆ క్షణం వారి మనసులను పులకించింపజేసింది. నిజమైన ప్రేమ అంటే కేవలం కలిసి ఉండటం మాత్రమే కాదు, ఒకరినొకరు తలచుకోవడం వల్ల కలిగే మానసిక ఆనందం మరియు ఒకరినొకరు చూసినప్పుడు కలిగే తృప్తి అని వారు గ్రహించారు.
