ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். கதிர் ஒரு சிற்பி, நிலா ஒரு ஓவியக் கலைஞர். ஒருமுறை கதிர் ஒரு பெரிய வேலையாக வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. பிரிந்து செல்லும் போது நிலா மிகவும் சோகமாக இருந்தாள். கதிர் அவளிடம், "நிலா, நான் அருகில் இல்லாவிட்டாலும், என் எண்ணங்கள் எப்போதும் உன்னோடு இருக்கும். நீ என்னை நினைக்கும் போது உன் மனம் மகிழ்ச்சியடையும், நான் உன்னைத் தூரத்திலிருந்து பார்க்கும் போது என் கண்கள் மகிழும்," என்று கூறினான்.
கதிர் சென்றிருந்த காலத்தில், நிலா ஒரு புதிய ஓவியம் வரையத் தொடங்கினாள். அவள் கதிரைப் பற்றிய நினைவுகளால் அந்த ஓவியத்தை உயிரோட்டமாக வரைந்தாள். கதிர் அங்கிருந்து அவ்வப்போது நிலாவிற்கு கடிதங்கள் அனுப்பினான். அந்த கடிதங்களில் அவன் நிலாவைப் பற்றிய அழகான கற்பனைகளையும், அவள் சிரிப்பைப் பற்றிய நினைவுகளையும் விவரித்தான். அந்த எழுத்துக்களைப் படிக்கும்போது நிலாவின் மனம் ஒருவிதப் பரவசத்தில் திளைத்தது.
சில வாரங்களுக்குப் பிறகு கதிர் திரும்பியபோது, நிலா அவனைக் கண்டதும் கண்கள் மின்ன மகிழ்ச்சி அடைந்தாள். கதிரும் நிலாவின் முகத்தைப் பார்த்ததும் தன் களைப்பு அனைத்தையும் மறந்து புன்னகைத்தான். அவர்களுக்குத் தேவைப்பட்டது வெறும் உடலோடு இணைந்திருப்பது மட்டுமல்ல; ஒருவரை ஒருவர் நினைப்பதன் மூலம் கிடைக்கும் மன மகிழ்ச்சியும், ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தவுடன் ஏற்படும் அந்தத் திருப்தியும் தான் உண்மையான அன்பு என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.
