ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ ಮತ್ತು ಮಾಯಾ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕವಿನ್ ಒಬ್ಬ ಮರಗೆಲಸಗಾರನಾಗಿದ್ದರೆ, ಮಾಯಾ ಒಬ್ಬ ಸುಂದರವಾದ ಚಿತ್ರಕಲಾವತಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಒಂದು ದಿನ ಕವಿನ್ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಕವಿನ್ ಹೋಗುವಾಗ ಮಾಯಾ ತುಂಬಾ ಬೇಸರಗೊಂಡಿದ್ದಳು. ಕವಿನ್ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು, "ಮಾಯಾ, ನಾನು ದೂರವಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತವೆ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹಸನಾಗುವುದು, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಂತೋಷ ಪಡುತ್ತವೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಕವಿನ್ ಇಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮಾಯಾ ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟಳು. ಕವಿನ್ ನಗು ಮತ್ತು ಅವರ ಸುಂದರ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಅವಳು ಬಣ್ಣಿಸಿದಳು. ಕವಿನ್ ಅವಳಿಗೆ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಕೇವಲ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವಳ ಮೇಲಿರುವ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅವರ ನೆನಪುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದನು. ಆ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಮಾಯಾಳಿಗೆ ಕವಿನ್ ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಂತೆಯೇ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ನಂತರ ಕವಿನ್ ಮರಳಿದಾಗ, ಅವರಿಬ್ಬರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಭೇಟಿಯಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಸಂತೋಷ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಕೇವಲ ಜೊತೆಯಾಗಿರುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೆನೆಯುವ ಮೂಲಕ ಸಿಗುವ ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರ ನೋಡುವುದರಿಂದ ಸಿಗುವ ತೃಪ್ತಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದು ಅವರು ಅರಿತುಕೊಂಡರು.
