ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവിനും മായയും എന്ന ദമ്പതികൾ താമസിച്ചിരുന്നു. കവിൻ ഒരു മരപ്പണിക്കാരനും മായ ഒരു ചിത്രകാരിയുമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ദൂരെയുള്ള ഒരു നഗരത്തിൽ ജോലി തീർക്കാൻ കവിന് പോകേണ്ടി വന്നു. യാത്ര പറയുമ്പോൾ മായയ്ക്ക് വലിയ വിഷമം തോന്നി. കവിൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച് പറഞ്ഞു, "മായേ, ഞാൻ ദൂരെയാണെങ്കിലും എന്റെ ചിന്തകൾ എപ്പോഴും നിന്നോടൊപ്പമുണ്ടാകും. നീ എന്നെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ നിന്റെ മനസ്സ് സന്തോഷിക്കും, ഞാൻ നിന്നെ വീണ്ടും കാണുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദിക്കും."
കവിൻ പോയ സമയത്ത്, മായ തന്റെ ചിത്രരചനയിൽ മുഴുകി. അവർ ഒരുമിച്ച് നടന്ന വഴികളും കവിൻ ചിരിക്കുന്നതും അവൾ ചിത്രങ്ങളിൽ പകർത്തി. കവിൻ ഓരോ ആഴ്ചയും അവൾക്ക് കത്തുകൾ അയച്ചു. ജോലി കാര്യങ്ങൾ മാത്രമല്ല, അവളോടുള്ള തന്റെ സ്നേഹവും അവർ പങ്കിട്ട മനോഹരമായ ഓർമ്മകളും അവൻ കത്തുകളിൽ എഴുതി. ആ കത്തുകൾ വായിക്കുമ്പോൾ മായയ്ക്ക് കവിൻ കൂടെയുള്ളതുപോലെ തോന്നി.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കവിൻ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, അവർ പരസ്പരം കണ്ട നിമിഷം വലിയൊരു സന്തോഷം അവരുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു. അവർക്ക് വേണ്ടത് വലിയ ആഘോഷങ്ങളായിരുന്നില്ല; പരസ്പരം സ്നേഹത്തോടെ ഓർക്കുന്നതും, കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ആത്മസംതൃപ്തിയുമാണ് യഥാർത്ഥ സ്നേഹമെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
