ఒక అందమైన గ్రామంలో మౌనిక మరియు కార్తీక్ అనే దంపతులు ఉండేవారు. కార్తీక్ ఒక శిల్పి. ఒకరోజు కార్తీక్ పని మీద కొన్ని రోజులు ఊరు వెళ్లాల్సి వచ్చింది. వెళ్లే ముందు మౌనిక కావాలనే కోపంగా నటిస్తూ, 'మీరు ఇలా తరచూ ఊరు వెళ్లడం నాకు నచ్చడం లేదు' అని ముఖం తిప్పుకుంది.
కార్తీక్ ఆమె కళ్ళలోకి చూశాడు. ఆమె కోపం కేవలం ఒక ముసుగు మాత్రమేనని అతనికి అర్థమైంది. ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోతామని తెలిసినా నీటిలో దూకే వారిలాగే, ఆమె తన ప్రేమను దాచడానికి ప్రయత్నిస్తోంది. ఆమె కళ్ళలో కోపం కంటే ఎక్కువగా విరహం కనిపిస్తోంది.
కార్తీక్ మెల్లగా ఆమె చేతిని పట్టుకుని, 'మౌనికా, నీ కోపం ఎక్కువ సేపు ఉండదు, నీ మనసు నన్ను ఎంతగా ప్రేమిస్తుందో నాకు తెలుసు' అని అన్నాడు. ఆ మాట వినగానే మౌనిక తన నటనను వదిలేసి, కన్నీళ్లతో కార్తీక్ను హత్తుకుంది. నిజమైన ప్రేమను అబద్ధాలతో దాచలేమని ఆమెకు అర్థమైంది.
