ನಯನ ಮತ್ತು ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳು ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ಒಬ್ಬ ಕರಕುಶಲ ಕಲಾವಿದ. ಒಂದು ದಿನ ವಿಕ್ರಮ್ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಊರಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ನಯನ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನಟಿಸಿದಳು. 'ನೀವು ಪದೇ ಪದೇ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವುದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡಳು.
ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು. ಅವಳ ಕೋಪ ಕೇವಲ ಒಂದು ಮುಖವಾಡದಂತೆ ಇತ್ತು. ತಾನು ನೀರಿನ ಅಲೆಯ ಮೇಲೆ ತೇಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಜಿಗಿಯುವವರಂತೆ, ಅವಳು ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ದേഷ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅಗಲಿಕೆಯ ನೋವು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿದ, 'ನಯನಾ, ನಿನ್ನ ಈ ಕೋಪ ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಇರಲಾರದು. ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನನ್ನನ್ನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು.' ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ನಯನನ ತನ್ನ ಕೋಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ವಿಕ್ರಮನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಸುಳ್ಳಿನಿಂದ ಮರೆಮಾಚಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
