அழகிய மலைக்கிராமமான மலையூர் கிராமத்தில் இளவேனில் மற்றும் கதிர் என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். கதிர் ஒரு சிற்பி, இளவேனில் அவனது அன்பான துணைவி. ஒருமுறை கதிர் ஒரு பெரிய வேலைக்காக சில நாட்கள் ஊரை விட்டுச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவர் கிளம்பும் முன், இளவேனில் முகத்தில் ஒரு சிறிய கோபத்தை வரவழைத்துக் கொண்டாள். 'நீங்கள் அடிக்கடி வெளியூர் செல்வது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை' என்று சொல்லி, அவர் கண்களைப் பார்க்காமல் பேசினாள்.
கதிர் சிரித்துக் கொண்டே அவளது முகத்தைப் பார்த்தார். அவளது கண்கள் கோபத்தைக் காட்டவில்லை, மாறாக அவர் பிரிந்து செல்வதை எண்ணி வருந்தின. இளவேனில் தன் கோபத்தை மறைக்க முயன்றாலும், அவளது கைகள் நடுங்குவதையும், அவர் அருகில் வரும்போது அவள் மெல்லத் திரும்பிக் கொள்வதையும் கதிர் கவனித்தார். அது ஒரு ஆற்று வெள்ளத்தில் விழுந்தால் அடித்துச் செல்லப்படுவோம் என்று தெரிந்தும், விளையாட்டாகத் தண்ணீரில் குதிப்பவர்களைப் போல, இளவேனில் தன் அன்பை மறைக்கப் போராடிக் கொண்டிருந்தாள்.
கதிர் கிளம்பும் தருவாயில், அவர் மென்மையாக அவளது கையைப் பிடித்து, 'உன் கோபம் ஒரு நிமிடம் மட்டுமே நீடிக்கலாம், ஆனால் உன் அன்பு என்றும் என்னுடன் இருக்கும் என்று எனக்குத் தெரியும்' என்றார். அந்த ஒரு சொல்லில் இளவேனில் தன் முகமூடியைக் களைந்துவிட்டு, கண்ணீருடன் அவர் மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள். பொய்த் தன்மையால் அன்பைத் தடுத்து நிறுத்த முடியாது என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.
