മലനാട് എന്ന മനോഹരമായ ഗ്രാമത്തിൽ മീരയും അർജുനും താമസിച്ചിരുന്നു. അർജുൻ ഒരു മരപ്പണിക്കാരനായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ജോലി ആവശ്യത്തിനായി അർജുന് കുറച്ചുദിവസം ഗ്രാമം വിട്ടു പോകേണ്ടി വന്നു. പോകാൻ നേരത്ത് മീര അവനോട് ചെറിയൊരു പിണക്കത്തിൽ അഭിനയിച്ചു. 'നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ മുഖം തിരിച്ചു.
എന്നാൽ അർജുൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ദേഷ്യം വെറും അഭിനയമാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. ഒരു കുതിച്ചുചാട്ടം പോലെ, താൻ ഒഴുകിപ്പോകുമെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും വെള്ളത്തിൽ ചാടുന്നവരെപ്പോലെ, തന്റെ സ്നേഹം മറച്ചുപിടിക്കാൻ അവൾ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിലും കണ്ണുകളിലും സ്നേഹം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അർജുൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'മീരേ, നിന്റെ ഈ ദേഷ്യം അധികനേരം നീണ്ടുനിൽക്കില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. നിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്നോടുള്ള സ്നേഹം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടല്ലോ.' ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മീരയുടെ മുഖത്തെ ഗൗരവം മാറി. അവൾ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. സ്നേഹത്തെ മറച്ചുപിടിക്കാൻ ഒരു കപടതയും സഹായിക്കില്ലെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
