ఒక అందమైన గ్రామంలో ఇలవంతి మరియు మారన్ అనే దంపతులు ఉండేవారు. మారన్ చాలా కష్టపడి పనిచేసేవాడు, కానీ పని ఒత్తిడి వల్ల ఇలవంతి మనోభావాలను గమనించడం మర్చిపోయేవాడు. ఒకరోజు సాయంత్రం, ఇలవంతి చాలా బాధగా ఇంటి వరండాలో కూర్చుని ఉంది.
ఆ రోజు మారన్ తన స్నేహితుడు కతిర్కు ఎలా సహాయం చేశాడో ఆమె చూసింది. కతిర్ కష్టాల్లో ఉన్నప్పుడు మారన్ తన సమయాన్ని, వనరులను ఎలా కేటాయించాడో ఆమె గమనించింది. ఇతరుల మధ్య ఉన్న ఆ గాఢమైన ప్రేమను చూసి, ఇలవంతి మనసులో ఒక ప్రశ్న కలిగింది. ఆమె తన మనసుతో ఇలా అనుకుంది: 'ఇతరుల మనసులు వారి కోసం ఎంతలా తపిస్తాయో నువ్వు చూశావు కదా! మరి నా మనసు నాకు తోడుగా ఉండకుండా, నన్ను ఇలా ఒంటరిగా వదిలేయడం ఎందుకు? ఇతరుల పట్ల అంత ప్రేమ చూపించగలిగే నీవు, నా బాధను ఎందుకు పంచుకోలేవు?'
మరుసటి రోజు ఉదయం, ఇలవంతి తన బాధను మారన్తో మెల్లగా పంచుకుంది. ఆమె మనసులోని సంఘర్షణను విన్న మారన్ తన తప్పును తెలుసుకున్నాడు. అతను ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుని, ఇకపై ఎప్పుడూ ఆమె భావాలకు తోడుగా ఉంటానని మాట ఇచ్చాడు. అప్పటి నుండి వారిద్దరి మధ్య అనుబంధం మరింత బలపడింది.
