ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவஞ்சி மற்றும் மாறன் என்ற தம்பதியினர் வசித்து வந்தனர். மாறன் ஒரு கடின உழைப்பாளி, ஆனால் சில நேரங்களில் வேலைப்பளு காரணமாக இளவஞ்சியின் உணர்வுகளைக் கவனிக்கத் தவறிவிடுவான். ஒரு நாள், இளவஞ்சி மிகவும் சோகமாகத் தன் வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தாள். மாறன் தன் நண்பன் கதிரவன் மீது வைத்திருக்கும் அன்பையும், கதிரவன் ஒரு கஷ்டத்தில் இருந்தபோது மாறன் எப்படித் தன் நேரத்தையும் பணத்தையும் ஒதுக்கி அவனுக்கு உதவியதையும் இளவஞ்சி பார்த்திருந்தாள்.
இளவஞ்சி தன் மனதிற்குள் ஒரு கேள்வி எழுந்தது. 'மற்றவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் அந்த ஆழமான அன்பையும் அர்ப்பணிப்பையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன். என் கணவன் மற்றவர்களுக்காக இவ்வளவு செய்கிறான் என்றால், என் மீதுள்ள அன்பினால் அவன் என் உணர்வுகளுக்குத் துணை நிற்க வேண்டியதுதானே? ஆனால் என் மனம் ஏன் இவ்வளவு பாரமாக இருக்கிறது? ஏன் என் மனமே எனக்குத் துணையாக நிற்காமல் என்னைச் சோகத்தில் ஆழ்த்துகிறது?' என்று வருந்தினாள். அவள் தன் மனதிற்குத் தானே பேசிக்கொண்டாள்: 'மற்றவர் நெஞ்சம் அவரோடு இணைந்திருப்பதை நீ பார்த்தாயே, பிறகு என் நெஞ்சம் ஏன் எனக்குத் துணையாக இல்லாமல் விலகி நிற்கிறது?'
மறுநாள் காலை, இளவஞ்சி தன் வருத்தத்தைப் பற்றி மாறனிடம் மென்மையாகப் பேசினாள். அவள் தன் மனதிற்குள் இருந்த போராட்டத்தை அவனிடம் பகிர்ந்துகொண்டபோது, மாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் அவளைக் கட்டிப்பிடித்து, இனி எப்போதும் அவளது உணர்வுகளுக்குத் துணையாக இருப்பேன் என்று உறுதியளித்தான். இருவரும் சேர்ந்து ஒரு புதிய புரிதலுடன் வாழ்க்கையைத் தொடங்கினர்.
