ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഇളവഞ്ഞി എന്നും മാറൻ എന്നും പേരുള്ള ഒരു ദമ്പതികൾ താമസിച്ചിരുന്നു. മാറൻ കഠിനാധ്വാനിയായ ഒരാളായിരുന്നു, എങ്കിലും ജോലിത്തിരക്ക് കാരണം ഇളവഞ്ഞിയുടെ വികാരങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാൻ അവൻ പലപ്പോഴും മറന്നുപോയി. ഒരു വൈകുന്നേരം, ഇളവഞ്ഞി വലിയ വിഷമത്തോടെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
അന്ന് പകൽ, മാറൻ തന്റെ സുഹൃത്തായ കതിരനെ സഹായിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. കതിരൻ ഒരു പ്രതിസന്ധിയിലായപ്പോൾ മാറൻ തന്റെ സമയവും സമ്പത്തും എങ്ങനെ അവന് വേണ്ടി മാറ്റിവെച്ചു എന്ന് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. മറ്റുള്ളവർ തമ്മിലുള്ള ആ ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹവും കൂറും കണ്ടപ്പോൾ ഇളവഞ്ഞിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചോദ്യം ഉയർന്നു. അവൾ തന്റെ മനസ്സിനോട് ചോദിച്ചു: 'മറ്റൊരാൾക്ക് വേണ്ടി മറ്റൊരാളുടെ ഹൃദയം എത്രത്തോളം സമർപ്പിക്കപ്പെടുമെന്ന് നീ കണ്ടില്ലേ? എങ്കിൽ പിന്നെ എന്റെ മനസ്സ് എന്തിനാണ് എനിക്ക് തുണയാകാതെ എന്നെ ഈ സങ്കടത്തിൽ തനിച്ചാക്കുന്നത്?'
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, ഇളവഞ്ഞി തന്റെ വിഷമം മാറനോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു. അവൾ തന്റെ മനസ്സിന്റെ ഭാരം അവനോട് പങ്കുവെച്ചപ്പോൾ, മാറൻ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിക്കുകയും, ഇനി എന്നും അവളുടെ വികാരങ്ങൾക്ക് കൂട്ടായിരിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുനൽകുകയും ചെയ്തു. അവർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ ശക്തമായി.
