ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಳವಣಿ ಮತ್ತು ಮಾರನ್ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಾರನ್ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಿಂದಾಗಿ ಇಳವಣಿಯ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ, ಇಳವಣಿ ತುಂಬಾ ಬೇಸರದಿಂದ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು.
ಅಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಮಾರನ್ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಕತಿರನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನೆಂಬುದನ್ನು ಇಳವಣಿ ನೋಡಿದ್ದಳು. ಕತಿರನ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾರನ್ ತನ್ನ ಸಮಯ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹೇಗೆ ಮೀಸಲಿಟ್ಟಿದ್ದನೆಂದು ಅವಳು ಗಮನಿಸಿದಳು. ಇತರರ ನಡುವಿನ ಆ ಅಚಲವಾದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಇಳವಣಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತು. ಅವಳು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆಯೇ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಳು: 'ಬೇರೆಯವರ ಹೃದಯವು ಅವರಿಗಾಗಿ ಹೇಗೆ ಮಿಡಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೀನು ನೋಡಿದ್ದೀಯಲ್ಲವೇ? ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಏಕೆ ನನಗೆ ಸಾಥ್ ನೀಡದೆ ನನ್ನನ್ನು ಈ ಏಕಾಂಗಿತನದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದೆ?'
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಇಳವಣಿ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವನ್ನು ಮಾರನ್ ಹತ್ತಿರ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮಾರನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅವಳ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಸದಾ ಜೊತೆಯಾಗಿರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಮಾತು ಕೊಟ್ಟನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಅರ್ಥ ಮೂಡಿತು.
