పర్వతాల మధ్య ఉన్న ఒక చిన్న గ్రామంలో మలర్ అనే మహిళ నివసించేది. ఆమె తన భర్త కతిర్ను ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా ప్రేమించేది. ఒకసారి కతిర్ పని మీద పక్క ఊరికి వెళ్లాల్సి వచ్చింది. మలర్ పగటిపూట పనుల్లో నిమగ్నమై ఉంటూ, పొరుగువారితో మాట్లాడుతూ సామాన్యంగా కనిపించేది.
కానీ సాయంత్రం కాగానే పరిస్థితి మారిపోయేది. ఒకరోజు సాయంత్రం, సూర్యాస్తమయం సమయంలో మలర్ తన ఇంటి ముందు ఒంటరిగా కూర్చుని ఉంది. ఆ నిశ్శబ్దంలో ఆమె కతిర్ జ్ఞాపకాల్లో మునిగిపోయింది. అతని నవ్వు, అతని మాటలు అన్నీ ఆమె కళ్లముందు మెదిలాయి. ఆ ఏకాంతంలో, కతిర్ జ్ఞాపకాలు ఆమె హృదయాన్ని లోలోపల తినేస్తున్నట్లుగా ఆమెకు అనిపించింది. అందరి ముందు నవ్వుతున్నా, ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు ఆ ప్రేమ ఒక తీపి వేదనగా మారింది. ఆ ఏకాంతం ఆమె ప్రేమలోని గాఢతను ఆమెకు గుర్తుచేసింది.
