அழகிய மலைப்பகுதியில் ஒரு சிறிய கிராமத்தில் மலர் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் தன் கணவன் கதிரைப் பிரியாத அன்பு கொண்டவள். ஒருமுறை, கதிர் தனது வேலை நிமித்தமாக சில வாரங்கள் வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. கதிர் சென்ற பிறகு, மலர் மற்றவர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், அவளது மனம் மட்டும் ஒருவிதமான பாரத்துடன் இருந்தது.
ஒரு நாள் மாலை, மலர் தனது வீட்டுத் திண்ணையில் தனியாக அமர்ந்திருந்தாள். சூரியன் மறையும் அந்த அமைதியான நேரத்தில், அவள் கதிரின் முகத்தையும், அவன் சிரிப்பையும் நினைத்துப் பார்த்தாள். அந்தத் தனிமையில் அவளது நினைவுகள் அவளைத் துயரப்படுத்தத் தொடங்கின. 'அவன் இல்லாமல் இந்த நிமிடம் எவ்வளவு நீளமாக இருக்கிறது!' என்று அவள் உள்ளுக்குள் புலம்பினாள். அவளது இதயம் அவளது நினைவுகளாலேயே தன்னைத் தின்னத் தொடங்குவது போல ஒரு உணர்வு அவளுக்கு ஏற்பட்டது. மற்றவர்கள் முன்னால் சிரித்தாலும், தனியாக இருக்கும்போது அவளது காதல் அவளுக்கு ஒரு இனிமையான வலியாக மாறியது. அந்தத் தனிமை அவளது அன்பின் ஆழத்தை அவளுக்கு உணர்த்தியது.
