ಪರ್ವತಗಳ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಲರ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ತನ್ನ ಪತಿ ಕತಿರನನ್ನು ಅತೀವವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಮ್ಮೆ ಕತಿರನು ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಕತಿರ ಹೋದ ನಂತರ, ಮಲರ್ ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನೆರೆಹೊರೆಯವರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದಂತೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಆದರೆ ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಲರ್ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಆ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಕತಿರನ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಯಿತು. ಅವನ ಮುಖ, ಅವನ ನಗು ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಬಂದವು. ಆ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ, ಕತಿರನ ನೆನಪುಗಳು ಅವಳ ಹೃದಯವನ್ನು ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ಕಚ್ಚಿ ತಿನ್ನುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇತರರ ಮುಂದೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ತಾನೊಬ್ಬಳಾಗಿ ಕುಳಿತಾಗ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ತೀವ್ರತೆ ಅವಳಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಆ ಏಕಾಂತವು ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಳವನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ನೆನಪಿಸಿತು.
