മലനിരകൾക്ക് അരികിലുള്ള ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ മലർ എന്ന പെൺകുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ ഭർത്താവ് കതിരനോടുള്ള സ്നേഹം വളരെ വലുതായിരുന്നു. ഒരു വേനൽക്കാലത്ത്, ജോലിക്കായി കതിർ ദൂരദേശത്തേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു. കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് മലർ ഒറ്റയ്ക്കായി. പകൽസമയങ്ങളിൽ അയൽവാസികളോടും മറ്റും സംസാരിച്ച് അവൾ തിരക്കിലായിരുന്നു.
എന്നാൽ സന്ധ്യയാകുമ്പോൾ എല്ലാം മാറിമറിഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്ന നേരം മലർ തന്റെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് തനിയെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ നിശബ്ദതയിൽ അവളുടെ മനസ്സ് കതിറിനെക്കുറിച്ച് മാത്രം ചിന്തിച്ചു. അവന്റെ ചിരിയും സംസാരവും എല്ലാം അവളുടെ ഓർമ്മകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. ആ ഏകാന്തതയിൽ, കതിറിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് തിന്നുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ സന്തോഷവതിയായി കാണപ്പെടുമ്പോഴും, തനിയെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ആ പ്രണയം അവളിൽ ഒരു വലിയ വിങ്ങലായി മാറി. അവളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം ആ നിമിഷം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
