ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ మరియు మీరా నివసించేవారు. అర్జున్ చాలా మంచివాడు, కానీ కొన్నిసార్లు అతని మాటలు అతని మనసులోని లోతును సరిగ్గా చెప్పలేకపోయేవి. ఒక సాయంత్రం, సరస్సు ఒడ్డున కూర్చున్నప్పుడు, అర్జున్ మీరా కళ్ళలోకి చూస్తూ, "మీరా, ఈ ప్రపంచంలోని మిగిలిన మహిళల కంటే నువ్వే నాకు చాలా ఇష్టం," అని అన్నాడు.
మీరా మనసు ఒక్క క్షణం విలవిలలాడింది. 'మిగిలిన వారి కంటే' అని అతను అన్నప్పుడు, ఆమెను ప్రత్యేకమైన వ్యక్తిగా చూడకుండా, ఇతరులతో పోల్చుతున్నాడేమో అని ఆమెకు అనిపించింది. ఆమె ముఖం చిన్నబుచ్చుకుని, "మిగిలిన వారి కంటేనా? అవును, మిగిలిన వారి కంటేనే!" అని కోపంగా చెప్పి అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయింది.
అర్జున్ అయోమయానికి గురయ్యాడు. అతను ఆమెను పొగడాలని అనుకున్నాడు, కానీ ఆమె దానిని ఒక పోలికగా తీసుకుంది. మీరా తన ఇంట్లో కిటికీ దగ్గర కూర్చుని ఆకాశం వైపు చూస్తూ ఉంది. ఆమె కోపం ద్వేషం వల్ల కాదు, తన ప్రేమకు లభించాల్సిన గుర్తింపు కోసం వచ్చిన చిన్న కోపం. కాసేపటి తర్వాత అర్జున్ ఆమె దగ్గరకు వచ్చి మెల్లగా, "నేను నిన్ను ఇతరులతో పోల్చడం లేదు మీరా, నువ్వు నాకు ఎంత ప్రత్యేకమో చెప్పాలని ప్రయత్నిస్తున్నాను అంతే," అని అన్నాడు.
అతని నిజాయితీని గ్రహించిన మీరా నవ్వింది. ప్రేమలో పోలికలు అవసరం లేదని, కేవలం మనసులోని స్వచ్ఛమైన భావం మాత్రమే ముఖ్యమని వారు అర్థం చేసుకున్నారు.
