ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ಮೀರಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅರ್ಜುನ್ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವನು, ಆದರೆ ಅವನ ಮಾತುಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತುಂಬಾ ಸರಳವಾಗಿದ್ದವು. ಒಂದು ಸಂಜೆ ಕೆರೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಅರ್ಜುನ್ ಮೀರಾಳ ಕಣ್ಣನ್ನು ನೋಡಿ, "ಮೀರಾ, ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲಾ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗಿಂತ ನೀನೇ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟ," ಎಂದನು.
ಮೀರಾಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನೋವಾಯಿತು. 'ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು' ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವಳನ್ನು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು. ಅವಳು ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿಕೊಂಡು, "ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾ? ಹೌದು, ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚೇ!" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದಳು.
ಅರ್ಜುನ್ ದಂಗಾಗಿ ನಿಂತನು. ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಹೊಗಳಲು ಬಯಸಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವಳು ಅದನ್ನು ಒಂದು ಹೋಲಿಕೆಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ಮೀರಾ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಹೊರಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕೋಪವು ದ್ವೇಷದಿಂದ ಬಂದದ್ದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೇಲಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಬಂದಿದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಅರ್ಜುನ್ ಅವಳ ಬಳಿ ಬಂದು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದನು, "ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹೋಲಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಮೀರಾ, ನೀನು ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ವಿಶೇಷ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅಷ್ಟೇ."
ಅವನ ಮಾತಿನ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮೀರಾ ನಕ್ಕಳು. ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಲಿಕೆಗಳ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆ ಸಾಕು ಎಂದು ಅವರು ಅರಿತುಕೊಂಡರು.
