ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமாறனும் நிலாவியும் வாழ்ந்து வந்தனர். இளமாறன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் சில நேரங்களில் அவன் சொல்லும் வார்த்தைகள் மிக எளிமையாகத் தோன்றும். ஒரு நாள் மாலை, பூங்காவில் அமர்ந்திருந்தபோது, இளமாறன் நிலாவியின் கண்களைப் பார்த்து, "நிலாவியே, இந்த உலகத்தில் உள்ள மற்ற பெண்களை விட நீயே எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவள்," என்று கூறினான்.
நிலாவியின் இதயம் ஒரு நிமிடம் துடித்தது. ஆனால், அவளுக்குள் ஒரு சிறு வருத்தம் ஏற்பட்டது. 'மற்ற பெண்களை விட' என்று அவன் சொன்னபோது, அவளைத் தனித்துவமானவளாகப் பார்க்காமல், ஒரு ஒப்பீட்டுப் பொருளாகப் பார்த்தது போல அவளுக்குத் தோன்றியது. அவள் முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டு, "மற்றவர்களை விடவா? ஆம், மற்றவர்களை விடத்தான்!" என்று சொல்லிவிட்டு, கோபத்துடன் அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.
இளமாறன் திகைத்து நின்றான். அவன் அவளைப் புகழ நினைத்தான், ஆனால் அவள் அதை ஒரு சவாலாக எடுத்துக்கொண்டாள். நிலா தன் வீட்டிற்குச் சென்று ஜன்னல் வழியாக வானத்தைப் பார்த்தபடி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள். அவளது கோபம் உண்மையான வெறுப்பு அல்ல, அது அவளது அன்பிற்கான ஒரு எதிர்பார்ப்பு. இளமாறன் அவளிடம் வந்து, "நான் உன்னைத் தனித்துவமானவள் என்று சொல்ல வந்தேன், மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட வரவில்லை," என்று மென்மையாகக் கூறினான். அவனது உண்மையான அன்பை உணர்ந்த நிலா, மெல்லப் புன்னகைத்தாள். அன்பில் ஒப்பீடுகள் தேவையில்லை, ஆழமான உணர்வே போதுமானது என்பதை இருவரும் புரிந்துகொண்டனர்.
