ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. അർജുൻ വളരെ സ്നേഹമുള്ളവനായിരുന്നു, പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ അവന്റെ വാക്കുകൾ അത്ര ആഴമുള്ളതായിരുന്നില്ല. ഒരു വൈകുന്നേരം തടാകക്കരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അർജുൻ മീരയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു, "മീര, ഈ ലോകത്തിലെ മറ്റേതൊരു സ്ത്രീയെക്കാളും എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ് നീ."
മീരയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം ഇടറി. 'മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ' എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൾക്ക് ഒരു ചെറിയ വിഷമം തോന്നി. അവൾ ഒരു പ്രത്യേക വ്യക്തിയാണെന്ന് പറയുന്നതിന് പകരം, മറ്റുള്ളവരുമായി അവളെ താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. അവൾ മുഖം ചുളിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "മറ്റുള്ളവരേക്കാളോ? അതെ, മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ തന്നെ!" എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ അവിടെനിന്നും നടന്നുപോയി.
അർജുൻ അമ്പരന്നുപോയി. അവൾക്ക് പ്രശംസ നൽകാനാണ് അവൻ ശ്രമിച്ചത്, എന്നാൽ അവൾ അതൊരു വെല്ലുവിളിയായി കണ്ടു. മീര വീട്ടിലെത്തി ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു. അവളുടെ ദേഷ്യം വെറുപ്പുകൊണ്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തന്റെ സ്നേഹത്തിന് ലഭിക്കേണ്ട പരിഗണനയ്ക്കായുള്ള ഒരു കൊഞ്ചലായിരുന്നു. അർജുൻ അവളുടെ അടുത്ത് വന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു, "ഞാൻ നിന്നെ മറ്റുള്ളവരുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുകയല്ല ചെയ്തത്, നീ എനിക്ക് എത്രത്തോളം വിലപ്പെട്ടതാണെന്ന് പറയാൻ ശ്രമിച്ചതാണ്."
അവന്റെ വാക്കുകളിലെ സത്യം മനസ്സിലാക്കിയ മീര ചിരിച്ചു. സ്നേഹത്തിൽ താരതമ്യങ്ങൾ ആവശ്യമില്ലെന്നും, ആത്മാർത്ഥതയാണ് പ്രധാനം എന്നും അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
