ఒక అందమైన గ్రామంలో రాహుల్ మరియు లత నివసించేవారు. వారు ఒకరినొకరు ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా ప్రేమించుకునేవారు. ఒకరోజు రాహుల్ తన ఉద్యోగం కోసం కొంతకాలం దూరంగా వెళ్లాల్సి వచ్చింది. విడిపోయే సమయం రానే వచ్చింది. లత తన బాధను దాచుకోవడానికి కోపంగా నటించింది. 'నువ్వు వెళ్ళిపో! ఇక తిరిగి రాకు!' అని ముఖం తిప్పుకుంది.
రాహుల్ ఆమె దగ్గరకు వచ్చి, ఆమె చేతులు పట్టుకుని, 'లతా, ఈ జన్మలో నేను నిన్ను ఎప్పటికీ విడిచిపెట్టను, ఎల్లప్పుడూ నీ నీడలా నీతోనే ఉంటాను' అని మెల్లగా చెప్పాడు. ఆ మాటలు వినగానే లతలోని కోపం మంచులా కరిగిపోయింది. ఆమె కళ్లు కన్నీళ్లతో నిండిపోయాయి. ఆ కన్నీళ్లు ఆమె కోపం వల్ల వచ్చినవి కావు, రాహుల్ చెప్పిన మాటల పట్ల ఆమెకున్న అపారమైన ప్రేమ వల్ల వచ్చినవి. ఆ క్షణం వారిద్దరి మధ్య ఉన్న బంధం మరింత బలపడింది.
