ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം വളരെയധികം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, മാധവന് ദൂരെയുള്ള ഒരു ജോലിക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു. വേർപിരിയുന്ന സമയം വന്നപ്പോൾ, മീര തന്റെ സങ്കടം മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. 'നീ പോയിക്കോളൂ, ഇനി തിരിച്ചു വരേണ്ട!' എന്ന് ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞു അവൾ മുഖം തിരിച്ചു.
മാധവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് കൈകൾ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു, 'മീര, ഈ ജന്മത്തിൽ ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകില്ല, എപ്പോഴും നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും.' ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മീരയുടെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം അലിഞ്ഞുപോയി. അവൾക്ക് നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല, അവളുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ണീരാൽ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. ആ കണ്ണുനീർ അവൾക്ക് അവനോടുള്ള അഗാധമായ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. ആ നിമിഷം അവർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ ശക്തമായി.
