ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமாறனும் நிலாவும் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் உயிராக நேசித்தார்கள். ஒரு நாள், இளமாறன் தனது வேலையினால் சில நாட்கள் ஊருக்கு வெளியே செல்ல வேண்டியிருந்தது. பிரியும் தருணத்தில், நிலா தன் கோபத்தை மறைக்க முயன்றாள். 'நீ போனால் எனக்குப் பிடிக்காது, இனி என்னுடன் பேசாதே!' என்று முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள். ஆனால், இளமாறன் அவள் அருகில் வந்து, 'நிலா, இந்த ஜென்மத்தில் நான் உன்னைப் பிரிந்து ஒருபோதும் செல்லமாட்டேன், எப்போதும் உன் நிழலாகவே இருப்பேன்' என்று மென்மையாகச் சொன்னான்.
அவன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் நிலாவின் கோபத்தை உடைத்தன. அவள் முகத்தை மறைத்துக் கொண்டு அழத் தொடங்கினாள். அவளது கண்கள் கண்ணீரால் நிறைந்தன. அந்தத் துளிகள் அவளது கோபத்தை விட, அவனது அன்பின் மீதான ஆழமான பிணைப்பையே காட்டின. இளமாறன் அவளது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டான். அந்தத் தருணம், வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாத ஒரு அன்பைப் புரிய வைத்தது. அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் இணைந்தனர், பிரிவின் பயம் மறைந்து அன்பின் உறுதி நிலைத்தது.
