ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರವಿ ಮತ್ತು ಲತಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ, ರವಿಗೆ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ವಿಭಜನೆಯ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಲತಾ ತನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಕೋಪ ತೋರಿಸಿದಳು. 'ನೀನು ಹೋಗು, ಮತ್ತೆ ಬರಬೇಡ!' ಎಂದು ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡಳು.
ರವಿ ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿದನು, 'ಲತಾ, ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತೇನೆ.' ರವಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಲತಾಳ ಕೋಪ ಕರಗಿತು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ಹರಿಯತೊಡಗಿದವು. ಆ ಕಣ್ಣೀರು ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಮತ್ತು ಅವನ ಭರವಸೆಯ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಾಢವಾಯಿತು.
