ఒక అందమైన గ్రామంలో రాహుల్ మరియు లత ఉండేవారు. వారు ఒకరినొకరు ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా ప్రేమించుకునేవారు. ఒక సాయంత్రం వారు తోటలో కూర్చుని మాట్లాడుకుంటుండగా, రాహుల్కు ఒక్కసారిగా పెద్దగా తుమ్ము వచ్చింది. 'అచ్చు!'
మొదట లత ఎంతో ప్రేమగా, 'జాగ్రత్త రాహుల్, జలుబు చేస్తుంది చూడు' అని చెప్పింది. కానీ మరుక్షణమే ఆమె ముఖం మారిపోయింది. ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆమె రాహుల్ను చూసి, 'మీరు ఎవరి గురించి ఆలోచిస్తున్నారు? ఎవరి తలపులో మీకు తుమ్ము వచ్చింది?' అని అడిగింది.
రాహుల్ ఆశ్చర్యపోయాడు. 'నేను దేని గురించి ఆలోచించడం లేదు, మామూలుగానే తుమ్మాను' అన్నాడు.
'లేదు,' లత కొంచెం కోపంగా, 'ఎవరినైనా తలచుకుంటేనే ఇలా తుమ్ము వస్తుందని పెద్దలు చెబుతారు. మీరు నన్ను వదిలి వేరే ఎవరి గురించైనా ఆలోచిస్తున్నారా?' అని అడిగింది.
రాహుల్ నవ్వుతూ ఆమె చేతులు పట్టుకుని, 'నా ప్రపంచం నువ్వే, నిన్ను తప్ప ఇంకెవరి గురించి నేను ఆలోచించలేను' అని చెప్పాడు. లత ఆ చిన్న కోపం వెనుక ఉన్న అపారమైన ప్రేమను రాహుల్ గ్రహించాడు. ఆమె కళ్లలోని నీళ్లు మాయమై, ముఖంలో చిరునవ్వు విరిసింది.
