ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமாறனும் கயலரசியும் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசிப்பார்கள். ஒரு மாலை நேரம், இருவரும் தோட்டத்தில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது திடீரென்று இளமாறன் 'அச்சூ!' என்று பலமாகத் தும்மினான்.
முதலில் கயலரசி அன்போடு, 'உடம்பைப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள், சளி பிடித்துவிடும் போலிருக்கிறது' என்று கனிவாகச் சொன்னாள். ஆனால் அடுத்த நொடியே அவள் முகம் மாறியது. அவள் கண்கள் கலங்கின. இளமாறனைப் பார்த்து வருத்தத்துடன், 'யாரைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருந்தீர்கள்? யாரைப் பற்றி நினைத்ததால் உங்களுக்குத் தும்மல் வந்தது?' என்று கேட்டாள்.
இளமாறன் குழப்பமடைந்தான். 'நான் எதையும் நினைக்கவில்லை, சாதாரணமாகத்தான் தும்மினேன்' என்றான். ஆனால் கயலரசி, 'இல்லை, யாரோ ஒருவரைப் பற்றி நினைத்தால் தான் இப்படித் தும்மல் வரும் என்று பெரியவர்கள் சொல்வார்கள். நீங்கள் என்னை விட்டுவிட்டு வேறு யாரையாவது நினைக்கிறீர்களோ?' என்று செல்லக் கோபத்துடன் கேட்டாள்.
இளமாறன் சிரித்துக்கொண்டே அவளது கைகளைப் பிடித்து, 'என் உலகமே நீதான், உன்னைத் தவிர வேறு யாரையும் நினைக்கத் தோன்றாது' என்று கூறினான். அவளது அந்தச் செல்லக் கோபத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் அளவற்ற அன்பை அவன் உணர்ந்தான். கயலரசியின் கண்களில் இருந்த கண்ணீர் மறைந்து, ஒரு அழகான புன்னகை மலர்ந்தது.
