ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರವಿ ಮತ್ತು ಲತಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ಸಂಜೆ ಅವರು ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ರವಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಜೋರಾಗಿ 'ಅಚ್ಚೂ!' ಎಂದು തുಮ್ಮಿದನು.
ಮೊದಲು ಲತಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, 'ಆರೋಗ್ಯದ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಡಿ, ನೆಗಡಿ ಬರುವಂತಿದೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಆದರೆ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮುಖ ಬದಲಾಯಿತು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತು. ಅವಳು ರವಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, 'ನೀವು ಯಾರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಿರಿ? ಯಾರ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ തുಮ್ಮൽ ಬಂದಿತು?' ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
ರವಿಗೆ ತುಂಬಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. 'ನಾನು ಏನನ್ನೂ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಸುಮ್ಮನೆ ತಾನೇ തുಮ್ಮಿದೆ!' ಎಂದನು.
'ಇಲ್ಲ,' ಲತಾ ಸಣ್ಣ ಕೋಪದಿಂದ ಹೇಳಿದಳು, 'ಯಾರನ್ನಾದರೂ ನೆನೆದರೆ ತಾನೇ ಹೀಗೆ ತುತ್ತcomes ಎಂದು ಕೇಳಿರುತ್ತೇವೆ. ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ನೆನೆಯುತ್ತಿದ್ದೀರಾ?'
ರವಿ ನಗುತ್ತಾ ಅವಳ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, 'ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚವೇ ನೀನು, ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಯೋಚಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ' ಎಂದನು. ಲತಾಳ ಆ ಸಣ್ಣ ಕೋಪದ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿದ್ದ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ರವಿ ಅರಿತನು. ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಮಾಯವಾಗಿ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡಿತು.
