ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಣಿ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಎರಡು ನಾಯಿಗಳಾದ ಮಣಿ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಮಣಿಯು ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ ನಾಯಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಶಕ್ತಿಯು ಯಾವಾಗಲೂ ತುಂಟಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಶಕ್ತಿಯ ಅಭ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹಾದುಹೋಗುವ ಜನರನ್ನು ನೋಡಿ ಜೋರಾಗಿ ಬೊಗಳುವುದು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಕಚ್ಚಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು. ಇದರಿಂದ ಜನರು ಮಣಿಯ ಬಳಿ ಬಂದು ದೂರು ನೀಡಿದರು. "ನಿಮ್ಮ ನಾಯಿ ತುಂಬಾ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುತ್ತಿದೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಇದನ್ನು ತಡೆಯಿರಿ!" ಎಂದು ಅವರು ಕೇಳಿಕೊಂಡರು.
ಶಕ್ತಿಯ ತುಂಟಾಟವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಮಣಿಯು ಒಂದು ದಪ್ಪನೆಯ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸರಪಳಿಯನ್ನು ತಂದು ಶಕ್ತಿಯ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಹಾಕಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದನು. ಆ ಭಾರವಾದ ಸರಪಳಿ ತನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಶಕ್ತಿಯು ತುಂಬಾ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಟ್ಟನು. ತಾನು ದೊಡ್ಡ ನಾಯಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಸರಪಳಿ ಶಬ್ದ ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ಅತ್ತಿತ್ತ ಓಡಾಡತೊಡಗಿದನು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಣಿಯು ಶಕ್ತಿಯ ಬಳಿ ಬಂದು, "ಶಕ್ತಿ, ಈ ಗದ್ದಲವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸು! ಈ ಸರಪಳಿ ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯ ಸಂಕೇತವಲ್ಲ, ಇದು ನಿನ್ನ ತಪ್ಪು ವರ್ತನೆಯ ಫಲ. ಇದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಗೌರವ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಜನ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾರೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ತನ್ನ ತುಂಟಾಟದಿಂದಾಗಿ ತಾನು ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಶಕ್ತಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ತಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಾಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಶಕ್ತಿಯು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಇರಲು ಕಲಿತನು.
Moral
ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ತುಂಟಾಟವು ಗೌರವವನ್ನು ತರುವುದಿಲ್ಲ, ಕಷ್ಟವನ್ನು ಮಾತ್ರ ತರುತ್ತದೆ.
