ஒரு அழகான கிராமத்தில் மணி என்ற உரிமையாளர் ஒரு சிறிய வீட்டை வைத்திருந்தார். அந்த வீட்டில் 'மணி' மற்றும் 'சக்தி' என்ற இரண்டு நாய்கள் இருந்தன. மணி மிகவும் அமைதியான மற்றும் புத்திசாலி நாய். ஆனால் சக்தி மட்டும் எப்போதும் அடங்காத குறும்புக்காரனாக இருந்தான்.
சக்தி எப்போதும் வீட்டின் வாசலில் நின்று கொண்டு, யாராவது கடந்து சென்றால் அவர்களைக் கடிக்கப் பாய்வான். இது பார்ப்பதற்கு வேடிக்கையாகத் தெரியவில்லை; மக்கள் பயந்து ஓடினார்கள். இதனால் அந்தப் பகுதி மக்கள் அனைவரும் மணியிடம் வந்து புகார் கூறினார்கள். "உங்கள் நாய் மக்களை மிகவும் பயமுறுத்துகிறது, இதைச் சரிசெய்யுங்கள்!" என்று கோபமாகச் சொன்னார்கள்.
அடுத்த நாள், மணி தன் நாயின் குறும்புத்தனத்தைக் குறைக்க ஒரு முடிவு எடுத்தார். அவர் ஒரு கனமான இரும்புச் சங்கிலியை எடுத்து, சக்தியின் கழுத்தில் மாட்டி, ஒரு பெரிய மரத்தோடு சேர்த்துப் பிணைத்து வைத்தார். சக்தி அந்தச் சங்கிலியைத் தன் கழுத்தில் அணிந்ததும், தன் வலிமையை எண்ணிப் பெருமைப்பட்டான். சங்கிலி அசையும்போது வரும் 'கிளீங் கிளீங்' என்ற சத்தத்தை ஒரு இசையாகக் கருதி, அந்த இடத்தையே சுற்றி வந்து சத்தமாக ஆட்டிக்கொண்டே இருந்தான்.
அப்போது அமைதியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்த சக்தி, அந்தச் சத்தத்தால் எரிச்சலடைந்தான். அவன் சக்தியிடம் சென்று, "ஏய் சக்தி! ஏன் இப்படிச் சத்தம் போடுகிறாய்? எல்லாரும் உன்னைப் பார்த்துப் பயப்படுவதில்லை, உன்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பார்கள். நீ செய்யும் இந்தச் சேட்டையால் உனக்குக் கிடைத்திருப்பது இந்தச் சங்கிலி மட்டுமே, இது உனக்குத் தனி மரியாதையைத் தந்துவிடாது!" என்று கண்டிப்புடன் கூறினான்.
சக்தி அப்போதுதான் உணர்ந்தான், தான் செய்த குறும்புத்தனங்களால் தான் ஒரு சிறைக்கைதியாக மாற்றப்பட்டதை. அந்தச் சங்கிலி ஒரு அலங்காரம் அல்ல, அது ஒரு தண்டனை என்பதை அவன் மெதுவாகப் புரிந்து கொண்டான். அன்றிலிருந்து சக்தி மற்றவர்களைத் தொந்தரவு செய்வதை நிறுத்திவிட்டு, அமைதியாக இருக்கக் கற்றுக்கொண்டான்.
பாடம்
தேவையில்லாத தம்பட்டம் மற்றும் குறும்புத்தனம் புகழைத் தராது, கஷ்டத்தையே தரும்.
