ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಾಯಿಗಳ ಒಂದು ಗುಂಪು ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾಡಿನ ಹತ್ತಿರದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ದಿನ, ಆ ನಾಯಿಗಳು ಕಾಡಿನ ಗಡಿಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಪೊದೆಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಾಣಿಯ ಚರ್ಮವನ್ನು ಕಂಡವು. ಅದು ಕಾಡಿನ ರಾಜನಾದ ಸಿಂಹದ ಚರ್ಮವಾಗಿತ್ತು!
ಆ ಸಿಂಹವು ಈಗ ಜೀವಂತವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ವಿಷಯ ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವು ತುಂಬಾ ಉತ್ಸಾಹಗೊಂಡವು. 'ನೋಡಿ, ನಾವು ಈಗ ಈ ಕಾಡಿನ ರಾಜರು!' ಎಂದು ಒಂದು ನಾಯಿ ಕೂಗಿತು. ಎಲ್ಲಾ ನಾಯಿಗಳು ಆ ಚರ್ಮವನ್ನು ಹರಿದು ಆಟವಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದವು. ಸಿಂಹವು ಈಗ ಯಾವುದೇ ಅಪಾಯ ತರಲದ ಕಾರಣ, ಆ ಚರ್ಮವನ್ನು ಹರಿಯುವುದು ಅವುಗಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಒಂದು ಬುದ್ಧಿವಂತ ನರಿ ಬಂದಿತು. ನಾಯಿಗಳು ಸಿಂಹದ ಚರ್ಮವನ್ನು ಹರಿದು ಆಟವಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ನರಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಕ್ಕಿತು.
'ನರಿಯೇ, ನೀನು ಯಾಕೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?' ಎಂದು ನಾಯಿಗಳು ಕೇಳಿದವು. 'ನಾವು ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ!'
ನರಿ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿತು, 'ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ನೀವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ತುಂಬಾ ಸುಲಭವಾದ ಕೆಲಸ. ಆ ಸಿಂಹವು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದರೆ, ನೀವು ಅದರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಲು ಕೂಡ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೋತ ಅಥವಾ ಸತ್ತ ಪ್ರಾಣಿಯ ಮೇಲೆ ತೋರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲ.'
ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ನಿಜವಾದ ಧೈರ್ಯ ಎಂದರೆ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು ಎಂದು ಅವು ಅರಿತುಕೊಂಡವು.
Moral
ಸೋತ ಅಥವಾ ಅಸಹಾಯಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ತೋರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲ, ಅದು ಕೇವಲ ಅಹಂಕಾರ.
