ஒரு அழகான பச்சைப்பசேல் என்ற காட்டின் ஓரத்தில், குட்டியான நாய்கள் ஒரு கூட்டமாக வசித்து வந்தன. அந்த நாய்கள் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவை. ஒரு நாள், அவை காட்டின் எல்லைப் பகுதியில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, புதர்களுக்கு நடுவே ஒரு பெரிய விலங்கின் தோல் கிடப்பதைக் கண்டன. அது ஒரு காட்டின் ராஜாவான சிங்கத்தின் தோல்!
சிங்கம் இப்போது உயிருடன் இல்லை என்பதை உணராத அந்த நாய்கள், மிகுந்த உற்சாகமடைந்தன. 'இதோ பார்! நாம் இப்போதுதான் இந்த காட்டிற்கு ராஜாக்கள்!' என்று ஒரு நாய் கத்தியது. மற்ற நாய்களும் அந்தத் தோலைத் தள்ளுவதற்கும், அதைத் துண்டு துண்டாகக் கிழித்து விளையாடுவதற்கும் ஆக்ரோஷமாகத் தொடங்கினன. வலிமையான சிங்கத்தின் தோல் என்பதால், அவை அதை மிகவும் எளிதாகக் கிழித்துத் தங்களது விளையாட்டுப் பொருளாக மாற்றின.
அப்போது, அங்கே ஒரு புத்திசாலி நரி மெதுவாக நடந்து வந்தது. நாய்கள் அந்தத் தோலைத் துண்டு துண்டாகக் கிழித்துக்கொண்டு கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, நரி மெல்லச் சிரித்தது.
நாய்கள் ஆச்சரியத்துடன், 'நரியாரே, எதற்காகச் சிரிக்கிறாய்? நாங்கள் ஒரு பெரிய சாதனையைச் செய்கிறோம்!' என்று கேட்டன.
நரி அமைதியாகச் சொன்னது, 'நண்பர்களே, நீங்கள் இப்போது செய்யும் இந்தச் செயல் மிகவும் எளிதானது. அந்தச் சிங்கம் உயிருடன் இருந்திருந்தால், நீங்கள் ஒரு துண்டுத் தோலைத் தொடக்கூடத் துணியமாட்டீர்கள். ஒரு வலிமையான எதிரி இல்லாதபோது, பலவீனமான ஒன்றைச் சிதைப்பது வீரமல்ல; அது வெறும் தற்பெருமை மட்டுமே.'
நாய்கள் ஒரு நிமிடம் அமைதியடைந்தன. தாங்கள் செய்த செயல் எவ்வளவு சிறியது என்பதையும், உண்மையான வலிமை என்பது சவால்களை எதிர்கொள்வதில்தான் இருக்கிறது என்பதையும் அவை உணர்ந்தன.
பாடம்
வலிமையானவன் இல்லாதபோது பலவீனமான ஒன்றை அழிப்பது வீரமல்ல; அது வெறும் தற்பெருமை மட்டுமே.
