ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಠನಾದ ಸಿಂಹ ರಾಜನಿದ್ದನು. ಆ ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ನಂಬಿಕೆಯಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಿಂಹವು ಹುಲ್ಲು ಮೇಯುತ್ತಿದ್ದ ಜೀಬ್ರಾವನ್ನು ಕಂಡಿತು. ತಕ್ಷಣವೇ ದಾಳಿ ಮಾಡಿ ಜೀಬ್ರಾವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು.
ಭಯಗೊಂಡ ಜೀಬ್ರಾವೊಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿತು. "ಮಹಾ ರಾಜನೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ. ನನ್ನ ಮೈಮೇಲಿರುವ ಈ ಕಪ್ಪು ಗೆರೆಗಳು ದೇವತೆಯು ನೀಡಿದ ಪವಿತ್ರ ಗುರುತುಗಳು. ಇವುಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಬಾರದು ಎಂಬುದು ದೈವ ನಿಯಮ." ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಿಂಹವು ಜೀಬ್ರಾವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿತು.
ಈ ವಿಷಯ ಕಾಡಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಹರಡಿತು. ಜೀಬ್ರಾಗಳು ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ಹೆದರುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದವು. ಸಿಂಹನ ನಿದ್ರೆಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಸಿಂಹನಿಗೆ ತನ್ನ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ಬಂದಂತೆ ಅನಿಸಿತು. ಆಗ ಸಿಂಹವು ಪಕ್ಕದ ಕಾಡಿನ ಹುಲಿಗಳನ್ನು ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದಿತು.
ಹುಲಿಗಳು ಬಂದು ಜೀಬ್ರಾಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಒಂದು ಹುಲಿ ಜೀಬ್ರಾವನ್ನು ಹಿಡಿದಾಗ, ಜೀಬ್ರಾ ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು, "ನನ್ನ ಮೈ ಮೇಲಿರುವ ಪವಿತ್ರವಾದ ಗೆರೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ!"
ಹುಲಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು, "ಮೂರ್ಖನೇ! ನನ್ನ ಮೈ ಮೇಲಿರುವ ಈ ಗೆರೆಗಳನ್ನು ನೋಡು. ಇವುಗಳೂ ದೈವಿಕವೇ? ನಿನ್ನನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಈ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ದೇವರು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಸಿಂಹ ರಾಜನು ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಅಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಸುಳ್ಳನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯಲು ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದಿದ್ದಾನೆ!"
ತಮ್ಮ ತಪ್ಪು ಜೀಬ್ರಾಗಳಿಗೆ ಈಗ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಸುಳ್ಳಿನಿಂದ ಒಂದು ಬಾರಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಈಗ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಅವು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಟ್ಟವು.
