ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கம்பீரமான சிங்கம் ஒன்று ராஜாவாக வாழ்ந்து வந்தது. அந்தச் சிங்கத்திற்குத் தெய்வத்தின் மீது மிகுந்த மரியாதை இருந்தது. ஒரு நாள், பசியோடு அலைந்து கொண்டிருந்த அந்தச் சிங்கம், புல்வெளியில் மேய்ந்து கொண்டிருந்த ஒரு வரிக்குதிரையைப் பார்த்தது. சட்டென்று பாய்ந்து சென்று அதைத் தடுத்தது.
பயந்துபோன வரிக்குதிரை, ஒரு தந்திரமாகச் சொன்னது, "அரசே! தயவுசெய்து என்னை விட்டுவிடுங்கள். எங்கள் உடலில் இருக்கும் இந்த வரி அடையாளங்கள் இறைவனால் கொடுக்கப்பட்ட புனிதமான குறியீடுகள். இந்த அடையாளங்கள் கொண்ட உயிர்களைத் தொடக்கூடாது என்பது இயற்கையின் விதி." சிங்கமும் அந்தப் புனிதமான விஷயத்தை நம்பி, வரிக்குதிரையைத் தொடாமல் விட்டுவிட்டது.
இந்தச் செய்தி காடு முழுவதும் பரவியது. வரிக்குதிரைகள் பயமின்றி சிங்கத்தின் முன்னால் கேலியாகச் செயல்படத் தொடங்கின. சிங்கத்தின் தூக்கத்தைக் கெடுப்பது, அதன் பாதையில் ஓடித் தடுப்பது எனத் தங்களுக்குத் தப்பில்லை என்று அவை நினைத்தன. சிங்கத்திற்குத் தன் கௌரவம் குறைவதை உணர்ந்தபோது, ஒரு புதிய திட்டம் தீட்டியது.
சிங்கம் அருகில் இருந்த மற்றொரு காட்டுக்குத் தூது அனுப்பி, அங்குள்ள வலிமையான புலிகளை அழைத்தது. "எனது குடிமக்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்க வாருங்கள்" என்று சொல்லித் தன் பக்கம் வரவழைத்தது. புலிகள் வந்தவுடன், வரிக்குதிரைகளை வேட்டையாடத் தொடங்கின. அப்போது ஒரு புலி ஒரு வரிக்குதிரையைப் பிடித்தது. அந்த வரிக்குதிரை மீண்டும் அதே பொய்யைச் சொன்னது, "எங்கள் உடலில் இருக்கும் கோடுகளைப் பார், இவை புனிதமானவை!"
புலி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னது, "முட்டாளே! என் உடலில் இருக்கும் இந்தப் வரிகளைக் பார். இதையும் கடவுள் தான் போட்டாரா? உங்களைப் போன்றோரை வேட்டையாடவே இந்தப் வரிகள் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. சிங்க ராஜா உங்களைச் சவாலுக்கு உட்படுத்தத்தான் புலிகளை அனுப்பியிருக்கிறார்!"
அப்போதுதான் வரிக்குதிரைகளுக்குத் தங்களின் தவறு புரிந்தது. பொய் சொல்லித் தப்பித்ததால், இப்போது வலிமையான புலிகளின் பிடியில் சிக்கிக்கொண்டோம் என்று அவை வருந்தின. உண்மை எப்போதும் தற்காலிகமான வெற்றியைத் தரும், ஆனால் அது நிரந்தரமான பாதுகாப்பைத் தராது என்பதை அவை உணர்ந்தன.
