ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಗೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಕೋಗಿಲೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಾಗೆಯು ತುಂಬಾ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಕೋಗಿಲೆಯು ತನ್ನ ಸುಂದರವಾದ ಬಣ್ಣದ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಅಹಂಕಾರ ಹೊಂದಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಕಾಗೆಯು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಕೋಗಿಲೆಯು ಕಾಗೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಲೇವಡಿ ಮಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿತು.
'ಅಯ್ಯೋ ಕಾಗೆಯೇ! ನಿನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಎಷ್ಟು ಕಪ್ಪಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಅಸಹ್ಯವಾಗಿವೆ! ನನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ನೋಡು, ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿ ಮಿಂಚುತ್ತಿವೆ! ನಾನು ಎಷ್ಟು ಚಂದವಾಗಿದ್ದೇನೆ ಅಲ್ವಾ?' ಎಂದು ಕೋಗಿಲೆ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು.
ಕಾಗೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿತು, 'ನಿನ್ನ ಅಂದ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ನಿಜ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಕಪ್ಪು ರೆಕ್ಕೆಗಳು ತುಂಬಾ ಬಲವಾಗಿವೆ. ಇವು ಮಳೆ ಮತ್ತು ಚಳಿಯನ್ನು ತಡೆಯಬಲ್ಲವು. ನಿನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವು ತುಂಬಾ ಮೃದುವಾಗಿವೆ. ಚಳಿಗಾಲ ಬಂದಾಗ ನೀನು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತೀಯಾ.'
ಕೋಗಿಲೆಯು ಕೋಪಗೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹಾರಿ ಹೋಯಿತು. ಆದರೆ ಅಂದು ಸಂಜೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಬಿರುಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಮಳೆ ಬಂದಿತು. ಕೋಗಿಲೆಯ ಮೃದುವಾದ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದು ತಣ್ಣಗಾದವು, ಅದಕ್ಕೆ ಹಾರಲು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಾಗೆಯ ಬಲವಾದ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದವು. ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಕೋಗಿಲೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಟ್ಟಿತು.
Moral
ಹೊರನೋಟದ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಒಳಗಿನ ಶಕ್ತಿ ಮುಖ್ಯ.
