ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கருப்பு நிறக் காக்காவும், அழகான வண்ணக் குயிலும் நண்பர்களாக வாழ்ந்து வந்தன. காக்கா மிகவும் அமைதியானது, ஆனால் குயில் எப்போதும் தன் அழகைப் பற்றிப் பெருமையாகப் பேசிக்கொண்டே இருக்கும்.
ஒரு நாள் மதிய வேளையில், காக்கா ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் கிளையில் அமர்ந்து ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தது. அப்போது குயில் அங்கு பறந்து வந்து, தன் சிறகுகளை விரித்து ஆடியபடி காக்காவைப் பார்த்து கிண்டல் செய்ய ஆரம்பித்தது.
'அடியே காக்கையே! உன்னைப் பார்க்க எவ்வளவு கசப்பாக இருக்கிறது! உன் சிறகுகள் பார்ப்பதற்கே கறுப்பாக, மங்கலாக இருக்கின்றன. என் சிறகுகளைப் பார், சூரிய ஒளி பட்டால் எப்படி மின்னுகிறதோ! நான் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறேன் தெரியுமா?' என்று குயில் ஏளனமாகச் சிரித்தது.
காக்கா அமைதியாகக் குயிலைப் பார்த்துச் சொன்னது, 'உன் அழகு கண்களுக்குப் பிடிக்கும் என்பதில்லை doubt இல்லை குயிலே. ஆனால், என் சிறகுகள் கருப்பாக இருந்தாலும் அவை மிகவும் வலிமையானவை. கடும் மழையையும், குளிர்ந்த காற்றையும் தாங்கும் சக்தி எனக்கு உண்டு. நீ உன் அழகைப் பார்த்துப் பெருமைப்படுகிறாய், ஆனால் ஒரு சிறிய குளிரும் வந்தால் உன் மென்மையான சிறகுகள் நடுங்கும். அப்போது உன்னால் எங்கும் பறக்க முடியாது.'
குயில் காக்கையின் பேச்சைக் கேட்டு கோபமடைந்தது. 'உனக்கு என் அழகைப் பற்றித் தெரியாது, நீ பொறாமைப்படுகிறாய்!' என்று கத்திக்கொண்டே அங்கிருந்து பறந்து சென்றது. ஆனால், அன்று மாலை ஒரு பெரிய புயல் வீசியது. கடும் குளிரும் மழையும் பெய்தபோது, குயிலின் மென்மையான சிறகுகள் நனைந்து நடுங்கின. அதனால் அவளால் பறக்கக்கூட முடியவில்லை. ஆனால், காக்கா தன் வலிமையான சிறகுகளால் மழையைத் தாங்கிப் பாதுகாப்பாகக் கிளையில் அமர்ந்திருந்தது. தன் தவறை உணர்ந்த குயில், மெதுவாகக் காக்காவிற்குத் தன் மன்னிப்பைக் கேட்டது.
பாடம்
வெளித்தோற்றத்தை விட குணமும் வலிமையுமே சிறந்தது.
