ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ವಿಶಾಲತೆಯಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಗಾಳಿ ಎಂಬ ಮೂವರು ಸಹೋದರರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ತಾಯಿ ಮಹಾನ್ ನಕ್ಷತ್ರವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದು ದಿನ, ಇಡೀ ನಕ್ಷತ್ರ ಕುಟುಂಬವು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಔತಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿ ಬಹಳ ರುಚಿಕರವಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರು.
ಊಟ ಮುಗಿದ ನಂತರ, ಎಲ್ಲರೂ ತಾಯಿಯ ಬಳಿ ಬಂದರು. ತಾಯಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದಳು, "ಮಕ್ಕಳೇ, ನೀವು ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಏನಾದರೂ ತಂದಿದ್ದೀರಾ?"
ಸೂರ್ಯ ಮೊದಲು ಬಂದನು, "ಅಮ್ಮಾ, ಅಡುಗೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು! ನಾನು ತಿನ್ನುವಿಕೇe ಮಗ್ನನಾಗಿದ್ದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು.
ನಂತರ ಗಾಳಿ ಬಂದಿತು, "ಅಮ್ಮಾ, ಏನನ್ನೂ ಹೊತ್ತು ತರಲು ನನಗೆ ಸೋಮಾರಿ ಆಸೆಯಾಯಿತು, ಅದಕ್ಕೆ ಏನನ್ನೂ ತರಲಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಸೋಮಾರಿ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿತು.
ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಚಂದ್ರ ಬಂದಳು, "ಅಮ್ಮಾ, ನಾನು ನಿಮಗಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಕ್ಷತ್ರದ ಜೇನುತುಪ್ಪ ತಂದಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿ ತಾನು ತಂದಿದ್ದನ್ನು ನೀಡಿದಳು.
ತಾಯಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನೋಡಿದಳು. ಸೂರ್ಯನ ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ನೋಡಿ, "ಸೂರ್ಯನೇ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಸುಖ ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ತೀವ್ರವಾದ ಶಾಖದೊಂದಿಗೆ ಸುಡುತ್ತಿರಲಿ," ಎಂದು ಶಾಪ ನೀಡಿದಳು.
ಗಾಳಿಗೆ, "ನೀನು ಸೋಮಾರಿಯಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಎಂದಿಗೂ ವಿಶ್ರಮಿಸದೆ ಬೀಸುತ್ತಿರಲಿ," ಎಂದಳು.
ಚಂದ್ರನನ್ನು ನೋಡಿ ತಾಯಿ ನಕ್ಕಳು, "ಚಂದ್ರನೇ, ನಿನ್ನ ಹೃದಯ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯದು. ನೀನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ತಂಪು ನೀಡುವ ಚಂದ್ರನಾಗಿ ಇರು," ಎಂದು ಹರಸಿದಳು.
Moral
ಪರರ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಗುಣ.
