പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വിശാലതയിൽ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും കാറ്റും എന്ന മൂന്ന് സഹോദരന്മാർ ജീവിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ അമ്മ വലിയൊരു നക്ഷത്രമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ആ നക്ഷത്രകുടുംബം മുഴുവൻ ഒരു വലിയ വിരുന്നിന് പോയി. എല്ലാവരും അവിടെ വച്ച് രുചികരമായ വിഭവങ്ങൾ കഴിച്ചു.
വിരുന്ന് കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും അമ്മയുടെ അടുത്തെത്തി. അമ്മ ചോദിച്ചു, "മക്കളേ, നിങ്ങൾ എനിക്കായി എന്തെങ്കിലും കൊണ്ടുവന്നോ?"
സൂര്യൻ ആദ്യം പറഞ്ഞു, "അമ്മേ, ഭക്ഷണം വളരെ രുചികരമായിരുന്നു! ഞാൻ അത് കഴിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചതുകൊണ്ട് അമ്മയെക്കുറിച്ച് ഓർക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല," എന്ന് അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞു.
പിന്നീട് കാറ്റ് വന്നു, "അമ്മേ, എനിക്ക് ഒന്നും കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയില്ല, അത് ചുമക്കാൻ എനിക്ക് മടിയായിരുന്നു," എന്ന് മടിച്ച് പറഞ്ഞു.
അവസാനം ചന്ദ്രൻ മെല്ലെ മുന്നോട്ട് വന്നു, "അമ്മേ, ഞാൻ അമ്മയ്ക്കായി കുറച്ച് നക്ഷത്ര തേൻ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്," എന്ന് പറഞ്ഞ് തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പാത്രം അമ്മയ്ക്ക് നൽകി.
അമ്മ അവരെ നോക്കി പറഞ്ഞു, "സൂര്യനേ, നീ സ്വാർത്ഥത കാണിച്ചു. അതുകൊണ്ട് നീ എപ്പോഴും കഠിനമായ ചൂടോടെ ഒറ്റയ്ക്ക് കത്തണം."
കാറ്റിനോട് പറഞ്ഞു, "നീ മടിയനായിരുന്നതുകൊണ്ട് നീ എപ്പോഴും വിശ്രമമില്ലാതെ വീശിക്കൊണ്ടിരിക്കണം."
ചന്ദ്രനെ നോക്കി അമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചു, "ചന്ദ്രേ, നിന്റെ മനസ്സ് വളരെ നല്ലതാണ്. നീ ലോകത്തിന് ശാന്തിയും കുളിർമയും നൽകുന്ന ചന്ദ്രനായി എന്നും തിളങ്ങും."
Moral
സ്വാർത്ഥതയേക്കാൾ വലുതാണ് മറ്റുള്ളവരോടുള്ള കരുണ.
