வெள்ளிப் பூமிக்கு அப்பால், ஒரு பெரிய விண்மீன் குடும்பத்தில் சூரியன், நிலா மற்றும் காற்று ஆகிய மூன்று சகோதரர்கள் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்களின் தாய், பிரம்மாண்டமான நட்சத்திரத் தாய், விண்வெளியின் அழகைப் பாதுகாத்து வந்தார். ஒருமுறை, அந்த விண்மீன் குடும்பத்தினர் அனைவரும் ஒரு பெரிய விண்வெளி விருந்துக்குச் சென்றனர். அனைவரும் சுவையான விண்மீன் உணவுகளை உண்டு மகிழ்ந்தனர்.
விருந்தம் முடிந்ததும், அனைவரும் தாயிடம் திரும்பினர். தாயார் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், "எல்லோரும் என்னுடன் எதையாவது பகிர்ந்து கொண்டு வந்தீர்களா?" என்று கேட்டார்.
முதலில் சூரியன் முன்னே வந்தான். "அம்மா, அந்த விருந்து மிகவும் சுவையாக இருந்தது! நான் பசியோடு இருந்தேன், அதனால் என் முழு கவனமும் உணவை உண்பதிலேயே இருந்தது. உங்களுக்காக எதையும் கொண்டு வரவில்லை," என்று பெருமையாகச் சொன்னான்.
அடுத்து காற்று வந்தான். "அம்மா, அந்த உணவின் வாசனையை நான் சுமந்து வந்தேன், ஆனால் அந்தப் பாரத்தைத் தாங்கும் வலிமை என்னிடம் இல்லை. அதனால் உங்களுக்காக எதையும் கொண்டு வர முடியவில்லை," என்று சோம்பேறித்தனமாகச் சொன்னான்.
கடைசியாக நிலா வந்தாள். அவள் மென்மையாகச் சிரித்தபடி, "அம்மா, நான் உங்களுக்காக ஒரு சிறிய பாத்திரத்தில் விண்மீன் தேனை எடுத்து வந்திருக்கிறேன்," என்று கூறித் தன் பையில் இருந்த உணவை அவரிடம் கொடுத்தாள்.
தாயார் அனைவரையும் உற்று நோக்கினார். சூரியனின் சுயநலத்தையும், காற்றின் சோம்பேறித்தனத்தையும் கண்ட தாயார் வருத்தமடைந்தார். "சூரியனே, நீ உன் மகிழ்ச்சியை மட்டுமே பார்த்தாய். அதனால் நீ எப்போதும் சுட்டெரிக்கும் வெப்பத்தோடு, தனிமையில் போராட வேண்டும்," என்று கூறினார். "காற்றே, நீ உன்னால் முடிந்தும் முயற்சி செய்யாமல் சோம்பேறித்தனமாக இருந்தாய். அதனால் நீ எப்போதும் ஓய்வில்லாமல் ஓடிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்," என்றார்.
பிறகு நிலாவைப் பார்த்து புன்னகைத்தபடி, "நிலாவே, நீ மற்றவர்களைப் பற்றியும் உன் தாயைப் பற்றியும் நினைத்தாய். உன் இதயம் மிகவும் தூய்மையானது. அதனால் நீ எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு அமைதியையும் குளிர்ச்சியையும் தரும் நிலவாகப் பிரகாசிப்பாய்," என்று ஆசிர்வதித்தார்.
பாடம்
சுயநலத்தை விட மற்றவர்கள் மீதான அக்கறையே உயர்ந்த பண்பு.
