ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ ಎಂಬ ರಾಜನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಮೂವರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿದ್ದರು. ಹಿರಿಯ ಇಬ್ಬರು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಕಿರಿಯ ಮಗಳು ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿವಂತಳಾಗಿದ್ದಳು.
ಒಂದು ದಿನ ರಾಜನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತನ್ನ ಮೇಲಿರುವ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. "ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ಇದೆ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಮೊದಲ ಮಗಳು, "ತಂದೆಯೇ, ಚಿನ್ನ ಎಷ್ಟು ಅಮೂಲ್ಯವೋ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ," ಎಂದಳು. ಎರಡನೇ ಮಗಳು, "ವಜ್ರಗಳು ಎಷ್ಟು ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆಯೋ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ," ಎಂದಳು. ರಾಜನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು.
ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಮೀನಾಕ್ಷಿಯ ಸರದಿ ಬಂದಾಗ ಅವಳು, "ತಂದೆಯೇ, ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೋ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ ನೀವು," ಎಂದಳು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು. "ನನ್ನನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಉಪ್ಪಿನ ಜೊತೆ ಹೋಲಿಸುತ್ತೀಯಾ?" ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ಅವಳನ್ನು ಅರಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿದನು.
ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಒಬ್ಬ ಬೇಟೆಗಾರನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.
ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ, ರಾಜನು ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಕಾಡಿಗೆ ಬಂದಾಗ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದನು. ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜನು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗುಡಿಸಲು ತಲುಪಿದನು. ಅದು ಬೇಟೆಗಾರನ ಮನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಬೇಟೆಗಾರನು ರಾಜನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಗೌರವದಿಂದ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡನು.
ಮೀನಾಕ್ಷಿ ರಾಜನಿಗಾಗಿ ಊಟವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದಳು. ಆದರೆ ಅವಳು ಅದರಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪನ್ನು ಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ರಾಜನು ಊಟ ಮಾಡಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ರುಚಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. "ಈ ಅಡುಗೆಯಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪು ಏಕೆ ಇಲ್ಲ?" ಎಂದು ಅವನು ಕೇಳಿದನು.
ಅದಕ್ಕೆ ಮೀನಾಕ್ಷಿಯು, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ವಜ್ರಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಉಪ್ಪಿಲ್ಲದ ಆಹಾರವು ಮನುಷ್ಯನ ಹಸಿವನ್ನು ನೀಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು.
ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ರಾಜನು ಅರಿತನು. ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಶಂಸೆಗಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ತನಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದ್ದ ಮಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟನು. ಅವನು ಮೀನಾಕ್ಷಿಯ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿ ಅವಳನ್ನು ಮತ್ತು ಬೇಟೆಗಾರನನ್ನು ಅರಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದನು.
