പണ്ട് ഒരു വലിയ രാജ്യത്ത് വിക്രമാദത്യൻ എന്ന രാജാവ് ഭരിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് മൂന്ന് മക്കളുണ്ടായിരുന്നു. മൂത്ത രണ്ടു മക്കളും സുന്ദരിമാരായിരുന്നു, എന്നാൽ മൂന്നാമത്തെ മകളായ മീനാക്ഷിയായിരുന്നു ഏറ്റവും ബുദ്ധിമതി.
ഒരിക്കൽ രാജാവ് തന്റെ മക്കൾക്ക് തന്നോടുള്ള സ്നേഹം അളക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അദ്ദേഹം അവരെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു, "നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ എത്രത്തോളം ഇഷ്ടമാണ്?"
മൂത്ത മകൾ പറഞ്ഞു, "അച്ഛാ, സ്വർണ്ണം എത്ര വിലപ്പെട്ടതാണോ അത്രത്തോളം എനിക്ക് അച്ഛനെ ഇഷ്ടമാണ്." രണ്ടാമത്തെ മകൾ പറഞ്ഞു, "വൈഡൂര്യങ്ങൾ എത്ര തിളക്കമുള്ളതാണോ അത്രത്തോളം എനിക്ക് അച്ഛനെ ഇഷ്ടമാണ്." രാജാവ് അതുകേട്ട് സന്തോഷിച്ചു.
അവസാനം മീനാക്ഷിയുടെ ഊഴമെത്തി. അവൾ പറഞ്ഞു, "അച്ഛാ, ഭക്ഷണത്തിൽ ഉപ്പ് എത്രത്തോളം പ്രധാനമാണോ അത്രത്തോളം പ്രധാനമാണ് അച്ഛൻ എനിക്ക്."
ഇത് കേട്ട രാജാവിന് വലിയ ദേഷ്യം വന്നു. "ഒരു സാധാരണ ഉപ്പിനോടാണോ എന്നെ നീ താരതമ്യം ചെയ്യുന്നത്?" എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം അവളെ കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി.
മീനാക്ഷി കാട്ടിൽ ഒരു വേടന്റെ വീട്ടിൽ അഭയം തേടി. കുറച്ചു കാലം അവിടെ അവൾ താമസിച്ചു.
ഒരിക്കൽ രാജാവ് വേട്ടയാടാൻ കാട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ വഴിതെറ്റി ആ വേടന്റെ വീട്ടിലെത്തി. വിശപ്പും ദാഹവും സഹിക്കാനാവാതെ രാജാവ് സഹായം ചോദിച്ചു. വേടൻ രാജാവിനെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു.
മീനാക്ഷി രാജാവിനായി ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കി. എന്നാൽ അവൾ അതിൽ ഉപ്പ് ചേർത്തില്ല. ഭക്ഷണം കഴിച്ച രാജാവിന് അതിന്റെ രുചി തീരെ തോന്നിയില്ല. "എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ ഭക്ഷണത്തിന് ഉപ്പില്ലാത്തത്?" എന്ന് അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
അപ്പോൾ വേടൻ പറഞ്ഞു, "പ്രഭോ, സ്വർണ്ണവും വജ്രവും കാണാൻ ഭംഗിയുള്ളതാണ്, എന്നാൽ വിശക്കുന്നവന് ഉപ്പില്ലാത്ത ഭക്ഷണം ഒരു ഗുണവുമില്ല."
തന്റെ തെറ്റ് രാജാവ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സ്വർണ്ണത്തേക്കാളും വജ്രത്തേക്കാളും വലുതാണ് ജീവിതത്തിന് അത്യാവശ്യമായ ലളിതമായ കാര്യങ്ങൾ എന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി. അദ്ദേഹം മീനാക്ഷിയോട് മാപ്പ് ചോദിക്കുകയും അവളെ തിരികെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്തു.
