உப்பின் மதிப்பு

ஒரு காலத்தில், செழிப்பான ஒரு பேரரசில் மன்னன் விக்கிரமன் ஆட்சி செய்து வந்தான். அவனுக்கு மூன்று மகள்கள் இருந்தனர். மூத்த மகள்கள் மிகவும் அழகானவர்கள், ஆனால் இளையவளான மீனாட்சி மட்டும் மிகுந்த அறிவாளியாக வளர்ந்திருந்தாள்.

ஒரு நாள், மன்னன் தன் மகள்கள் மீதுள்ள அன்பை அளவிட விரும்பினான். அவன் அவர்களைத் திரட்டி, "என் மீது உங்களுக்கு எவ்வளவு அன்பு உண்டு?" என்று கேட்டான்.

மூத்த இளவரசி, "தங்கம் எவ்வளவு விலையுயர்ந்ததோ, அவ்வளவு அன்பு உங்களுக்கு உண்டு அப்பா!" என்றாள். மன்னன் பெருமிதத்துடன் புன்னகைத்தான். இரண்டாவது மகள், "வைரங்கள் எவ்வளவு பிரகாசமானதோ, அவ்வளவு அன்பு உங்களுக்கு உண்டு!" என்றாள். மன்னன் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தான்.

இறுதியாக, மீனாட்சியின் முறை வந்தது. அவள் அமைதியாக, "அப்பா, உணவில் உப்பு எவ்வளவு முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியம் நீங்கள்," என்றாள். இதைக் கேட்ட மன்னன் ஆத்திரமடைந்தான். "ஒரு சாதாரண உப்பை என்னோடு ஒப்பிடுகிறாயா? உனக்கு அறிவே இல்லையா?" என்று கத்தினான். கோபத்தில் தன் மகளை அரண்மனையை விட்டு வெளியேறச் சொல்லி உத்தரவிட்டான்.

மீனாட்சி வருத்தத்துடன் காட்டிற்குச் சென்றாள். அங்கே ஒரு வேடன் வீட்டைப் பார்த்தாள். அவன் அன்பானவன் என்பதால் அவள் அவனிடம் தஞ்சம் புகுந்தாள். மீனாட்சி அங்கு வேலை செய்து வந்தாள்.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, மன்னன் வேட்டையாடக் காடு வந்தான். வழியைத் தவறून களைப்படைந்த மன்னன், தாகமும் பசியும் தாங்க முடியாமல் ஒரு சிறிய குடிசைக்குச் சென்றான். அது அந்த வேடனின் வீடுதான். வேடன் மன்னனை அடையாளம் கண்டு மரியாதையுடன் வரவேற்றான்.

மீனாட்சி மன்னனுக்காகச் சுவையான உணவைச் சமைத்துத் தயாரித்தாள். ஆனால், உணவின் சுவைக்காக அவள் அதில் ஒரு துளி உப்பு கூட சேர்க்கவில்லை. மன்னன் உணவைச் சாப்பிட்டான், ஆனால் அவனால் அதை முழுமையாக விழுங்க முடியவில்லை. "இந்த உணவில் ஏன் உப்பு இல்லை?" என்று கேட்டான்.

அப்போது வேடன் மென்மையாக, "அரசே, ஒரு மனிதன் உயிர்வாழ உப்பு எவ்வளவு அவசியம் என்பதை இப்போது உணர்கிறீர்களா?" என்று கேட்டான். மன்னன் சட்டென்று உண்மையை உணர்ந்தான். விலை உயர்ந்த தங்கம் அல்லது வைரம் இல்லாமல் ஒரு மனிதன் வாழ முடியும், ஆனால் உப்பு இல்லாமல் உணவைச் சுவைக்க முடியாது. தன் தவறை உணர்ந்த மன்னன், மீனாட்சியிடம் மன்னிப்பு கேட்டு, அவளையும் வேடனையும் அரண்மனைக்கு அழைத்துச் சென்றான்.

பாடம்

எந்தப் பொருளும் அதன் மதிப்பைப் பொறுத்தது; எளிமையானவை இல்லையென்றால் வாழ்வு முழுமையடையாது.