ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಸೂರ್ಯನು ಕೇವಲ ಬೆಳಕಿನ ಮೂಲವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಏಳು ಬಣ್ಣಗಳ ಸುಂದರ ಲೋಕವಾಗಿತ್ತು. ಕೆಂಪು, ಕಿತ್ತಳೆ, ಹಳದಿ, ಹಸಿರು, ನೀಲಿ, ಇಂಡಿಗೊ ಮತ್ತು ನೇರಳೆ ಎಂಬ ಏಳು ಬಣ್ಣದ ಗೆಳೆಯರು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆದರೆ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಗೆಳತಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಹಂಕಾರವಿತ್ತು. "ನಾನೇ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಸುಂದರವಾದ ಬಣ್ಣ!" ಎಂದು ಅವಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಉಳಿದ ಬಣ್ಣಗಳು ಅವಳಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಅವಳು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ದಿನ, ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವಾಗ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸಣ್ಣ ಕಣಗಳು ಅವಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದವು. ನೀಲಿ ತನ್ನ ಅಂದದ ಬಗ್ಗೆ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ, ಗಾಳಿಯ ಕಣಗಳು ಕೋಪಗೊಂಡವು. "ನಿನ್ನ ಅಹಂಕಾರ ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ನೀನು ಇತರ ಬಣ್ಣಗಳಂತೆ ನಮಗ ಗೌರವ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಹೋಗಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ!" ಎಂದು ಅವು ಹೇಳಿದವು.
ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಬಣ್ಣಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದವು. ಆದರೆ ನೀಲಿ ಮಾತ್ರ ಗಾಳಿಯ ಕಣಗಳಿಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಚದುರಿಹೋದಳು. ಅವಳು ನೇರವಾಗಿ ಹೋಗುವ ಬದಲು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿ ಕುಣಿಯತೊಡಗಿದಳು.
ಸೂರ್ಯನು ಹೇಳಿದನು, "ನೀಲಿ, ನೀನು ವಿನಯಶೀಲಳಾಗಿದ್ದರೆ ನೀನೂ ಎಲ್ಲರಂತೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತಲುಪಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಅಹಂಕಾರ ನಿನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚದುರಿಸಿದೆ."
ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಾವು ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅದು ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಚದುರಿ ಹೋದ ಆ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣವೇ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತದೆ.
Moral
ಅಹಂಕಾರವು ನಮ್ಮನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚದುರಿಸುತ್ತದೆ; ವಿನಯವೇ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ.
