പണ്ട് പണ്ട്, സൂര്യൻ വെറുമൊരു പ്രകാശമായിരുന്നില്ല, ഏഴ് നിറങ്ങളുടെ ഒരു ലോകമായിരുന്നു. ചുവപ്പ്, ഓറഞ്ച്, മഞ്ഞ, പച്ച, നീല, ഇൻഡിഗോ, വയലറ്റ് എന്നിങ്ങനെ ഏഴ് നിറങ്ങൾ അവിടെ സുഹൃത്തുക്കളായി ജീവിച്ചിരുന്നു. അവർ എല്ലാവരും ചേർന്ന് ലോകത്തിന് ഭംഗി നൽകി വരികയായിരുന്നു.
എന്നാൽ നീല എന്ന നിറത്തിന് അല്പം അഹങ്കാരമായിരുന്നു. "ഞാനാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ നിറം! മറ്റുള്ളവർ വെറും നിഴലുകൾ മാത്രം," എന്ന് അവൾ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു. മറ്റ് നിറങ്ങൾ അവളെ സ്നേഹത്തോടെ ഉപദേശിച്ചെങ്കിലും അവൾ അത് കേട്ടില്ല.
ഒരു ദിവസം, സൂര്യനിൽ നിന്ന് ഭൂമിയിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കുമ്പോൾ, വായുവിലെ ചെറിയ കണികകളെ അവർ കണ്ടുമുട്ടി. നീല തന്റെ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും വീമ്പിളക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ വായു കണികകൾക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. "നിനക്ക് ഇത്രയേറെ അഹങ്കാരമാണോ? മറ്റുള്ളവരെ ബഹുമാനിക്കാത്ത നിന്നെ ഞങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്ക് പോകാൻ അനുവദിക്കില്ല!" അവർ പറഞ്ഞു.
മറ്റ് നിറങ്ങൾ വായുവിലൂടെ സുഗമമായി ഭൂമിയിലെത്തി. എന്നാൽ നീല മാത്രം വായുവിലെ കണികകളിൽ തട്ടി എല്ലായിടത്തും ചിതറിപ്പോയി. അവൾ നേരെ പോകുന്നതിന് പകരം വായുവിൽ തട്ടി തെറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇത് കാരണം ഭൂമിയിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ആകാശം മുഴുവൻ നീല നിറത്തിൽ കാണാൻ തുടങ്ങി.
സൂര്യൻ അവളോട് പറഞ്ഞു, "നീ വിനയമുള്ളവളായിരുന്നെങ്കിൽ നിനക്കും സുഗമമായി ഭൂമിയിലെത്താമായിരുന്നു. പക്ഷേ നിന്റെ അഹങ്കാരം നിന്നെ എല്ലായിടത്തും ചിതറിച്ചു കളഞ്ഞു."
ഇന്ന് നമ്മൾ ആകാശം നോക്കുമ്പോൾ നീലയായി കാണുന്നത് ആ നീല നിറം വായുവിൽ ചിതറി കിടക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ്. കടലുകളും ആ നീല നിറം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.
Moral
അഹങ്കാരം നമ്മെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്നു; വിനയമാണ് യഥാർത്ഥ സൗന്ദര്യം.
