ವಿಧ್ಯಾಪುರ ಎಂಬ ಸುಂದರ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್ ಎಂಬ ರಾಜಕುಮಾರನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದನು. ದಿನವಿಡೀ ಗ್ರಂಥಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅತೃಪ್ತಿ ಇತ್ತು. 'ನನಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಜ್ಞಾನವಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಏಕೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ?' ಎಂದು ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ತೋಟದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವನು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಹೂವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅದು ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ತೋಟಗಾರನನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, 'ಅದು ಮಾಂತ್ರಿಕ ಹೂವು, ಅದರ ಮೂಲಕ ನಿಮಗೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗಬಹುದು' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಆರ್ಯನ್ ಆ ಹೂವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ ತಕ್ಷಣ, ಅವನು ಒಂದು ಕಾಡಿಗೆ ತಲುಪಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮುದಿ ಜ್ಞಾನಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ರಾಜಕುಮಾರನು ಅವನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, 'ಸ್ವಾಮಿ, ನನಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಓದಿದರೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಏನು ಮಾಡಲಿ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಜ್ಞಾನಿಯು ನಗುತ್ತಾ, 'ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವುದರಿಂದ ಜ್ಞಾನ ಬರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅನುಭವದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನೀನು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾದ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ' ಎಂದನು.
ತಕ್ಷಣ ರಾಜಕುಮಾರನು ತನ್ನ ತೋಟಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕುಳಿತು ಒಂದು ಒಗಟನ್ನು ಬಿಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಮಕ್ಕಳು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಜಕುಮಾರನು ಕೇಳಿದನು, 'ನೀವು ಯಾಕೆ ಒಬ್ಬರೇ ಮಾಡದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?'
ಮಕ್ಕಳು ಉತ್ತರಿಸಿದರು, 'ಒಬ್ಬರೇ ಮಾಡಿದರೆ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದ ವಿಷಯಗಳು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಮಾಡಿದರೆ ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಬಹುದು ಮತ್ತು ಅದು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷ ನೀಡುತ್ತದೆ!'
ರಾಜಕುಮಾರನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅರಿವು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಮಾಹಿತಿ ಅಲ್ಲ, ಅದು ಜೀವನದ ಅನುಭವ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಅವನು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದನು.
