ஒரு காலத்தில், வித்யாதேவன் என்ற இளவரசர் ஒரு பெரிய நாட்டை ஆண்டு வந்தார். அவர் மிகப்பெரிய அறிவாளி. எப்போதும் நூலகத்தையே விட்டு வெளியேற மாட்டார். கடினமான தத்துவங்கள் மற்றும் அறிவியல் நூல்களைப் படித்துக்கொண்டே இருப்பார். ஆனால், அவருக்கு ஒரு பெரிய கவலை இருந்தது. 'என்னிடம் இவ்வளவு அறிவு இருந்தும், என் மனம் ஏன் எப்போதும் பதற்றமாக இருக்கிறது? நான் ஒரு சிறந்த அரசராக மாறத் தகுதியானவனா?' என்று அவர் தன்னைத் தானே கேள்வி கேட்டுக்கொண்டே இருப்பார்.
ஒரு மாலை வேளையில், அரண்மனைத் தோட்டத்தில் உலாவிக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு விசித்திரமான நீல நிற மலரைப் பார்த்தார். அதன் இதழ்கள் மென்மையாக மின்னின. அவர் தோட்டக்காரரிடம், 'இந்த மலர் மிகவும் அழகாக இருக்கிறது, இதன் பெயர் என்ன?' என்று கேட்டார்.
தோட்டக்காரர் பணிவாக, 'இளவரசே, இது ஒரு மாய மலர். இதனிடம் நீங்கள் உங்கள் மன அமைதியைக் கேட்டால், அது உங்களுக்குத் தேவையான வழியைக் காட்டும் என்று சொல்வார்கள்' என்றார்.
இளவரசர் அந்த மலரைத் தொட்டவுடன், ஒரு மெல்லிய ஒளி அவரைச் சூழ்ந்தது. அவர் கண்கள் மூடியபோது, ஒரு அமைதியான காட்டில் விழித்துக் கொண்டார். அங்கே ஒரு வயதான ஞானி அமர்ந்திருந்தார். இளவரசர் அவரிடம், 'ஐயா, நான் நிறையப் படித்திருக்கிறேன், ஆனால் எனக்குத் தெளிவும் நிம்மதியும் இல்லை. நான் இன்னும் எவ்வளவு படிக்க வேண்டும்?' என்று கேட்டார்.
அந்த ஞானி புன்னகைத்துவிட்டு, 'அறிவோடு அமைதியும் சேர வேண்டும். நீ புத்தகங்களில் தேடும் அறிவு உன்னைத் தனிமைப்படுத்தும். ஆனால், நீ மற்றவர்களோடு இணைந்து செயல்படும்போது கிடைக்கும் அனுபவமே உனக்கு உண்மையான ஞானத்தைத் தரும்' என்று கூறினார்.
திடீரென இளவரசர் மீண்டும் தனது தோட்டத்திலேயே விழித்தெழுந்தார். அப்போது, தோட்டத்தில் சில சிறுவர்கள் ஒரு மரத்தின் அடியில் அமர்ந்து ஒரு சிறிய மரப்பலகையில் ஏதோ ஒரு விளையாட்டை விளையாடிக்கொண்டிருந்ததைக் கண்டார். அவர்கள் ஒரு சிறிய புதிரைத் தீர்க்க முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஒரு சிறுவன் தடுமாறியபோது, மற்றவர்கள் அவனுக்குத் தடையின்றி உதவி செய்து, சிரித்துக்கொண்டே விடையைக் கண்டுபிடித்தனர்.
இளவரசர் அவர்களைத் தடுத்து, 'நீங்கள் ஏன் தனியாகப் போராடவில்லை? உங்களுக்குத் தெரியவில்லை என்றால் ஏன் மற்றவர்களிடம் உதவி கேட்கிறீர்கள்?' என்று கேட்டார்.
சிறுவர்கள் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார்கள், 'அறிவு என்பது ஒருவரிடம் மட்டும் இருந்தால் அது பாரமாகிவிடும். நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்து கொள்வதால், கற்றுக் கொள்வது எளிதாகிறது, மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கிறது!'
இளவரசர் அந்தத் தருணத்தில் ஒரு பெரிய உண்மையை உணர்ந்தார். அறிவு என்பது வெறும் தகவல்களல்ல, அது மற்றவர்களோடு பகிர்ந்து கொள்ளப்படும் அனுபவம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டார். அவர் புத்தகங்களை மட்டும் படிக்காமல், மக்களுடன் கலந்துரையாடவும், அவர்களின் பிரச்சனைகளைத் தீர்க்கவும் தொடங்கினார். இந்த மாற்றத்தைக் கண்ட அவரது தந்தை, இளவரசரை மன்னராக முடிசூட்டினார். அவர் ஒரு சிறந்த ஞானியாகவும், அன்பான அரசராகவும் திகழ்ந்தார்.
பாடம்
அறிவு என்பது மற்றவர்களோடு பகிர்ந்து கொள்ளப்படும்போதுதான் முழுமையடைகிறது.
