ಸಹನೆಯ ಸಿಹಿ

ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ, ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ತೊರೆ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ತೊರೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಮಾವಿನ ಮರವಿತ್ತು. ಆ ಮರವು ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಹಸಿರಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಿಹಿಯಾದ ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ಆ ತೊರೆಯ ಹತ್ತಿರ ಟೋಬಿ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಆಮೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಟೋಬಿ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ ಪ್ರಾಣಿ, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಸೆ ಇತ್ತು—ಮಾವಿನ ಮರದ ಮೇಲಿರುವ ಸಿಹಿಯಾದ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸವಿಯಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅದರ ಕನಸು.

ಪ್ರತಿದಿನ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಟೋಬಿ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. "ಆ ಹಣ್ಣುಗಳು ಎಷ್ಟು ರುಚಿಯಾಗಿರಬಹುದು!" ಎಂದು ಟೋಬಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಟೋಬಿಗೆ ಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ ಹಾರಲು ಅಥವಾ ಮರ ಹತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಟೋಬಿ ತುಂಬಾ ಬೇಸರದಲ್ಲಿ "ನನಗೆ ಈ ಸಿಹಿ ಹಣ್ಣುಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ, ಆ ಮಾವಿನ ಮರವು ಟೋಬಿಯ ನೋವನ್ನು ಕಂಡು ಕೇಳಿತು, "ಟೋಬಿ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ದುಃಖದಲ್ಲಿದ್ದೀಯೆ?"

ಟೋಬಿ ತನ್ನ ಆಸೆಯನ್ನು ಹೇಳಿತು. ಆಗ ಮರವು ನಗುತಲೇ ಹೇಳಿತು, "ಟೋಬಿ, ಕೇವಲ ಕಾಯುವುದು ಅಂದರೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ. ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಕಾಯುವುದು ನಿಜವಾದ ಪ್ರಯತ್ನ. ನೀನು ಪ್ರತಿದಿನ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಾ ಹೋದರೆ, ನಿನ್ನ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಹಣ್ಣು ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತದೆ."

ಮರ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಟೋಬಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದೆ ಉಳಿದವು. ಮರುದಿನದಿಂದ ಟೋಬಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮರದ ಬಳಿ ಬರತೊಡಗಿತು. ಹಣ್ಣುಗಳು ಹಸಿರಾಗಿರುವಾಗ ಅದು ಬೇಸರ ಪಡಲಿಲ್ಲ. ಹಣ್ಣುಗಳು ಬೆಳೆಯುವುದನ್ನು ಅದು ಗಮನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಹಲವು ವಾರಗಳ ನಂತರ, ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಟೋಬಿ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡದಾದ, ಹಣ್ಣಾದ, ಬಂಗಾರದ ಬಣ್ಣದ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಿತು! ಅದು ನೋಡಲು ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು. ಟೋಬಿ ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಸವಿಯಿತು. "ಅಬ್ಬಾ! ಇದು ಎಷ್ಟು ಸಿಹಿಯಾಗಿದೆ! ನಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಇದು ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ!" ಎಂದು ಖುಷಿಯಿಂದ ಕೂಗಿತು.

ಆಗ ಮರವು ಹೇಳಿತು, "ಟೋಬಿ, ಹಣ್ಣುಗಳು ಹುಳಿ ಇದ್ದಾಗ ನೀನು ಪ್ರಯತ್ನ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಇಂದು ಈ ಸಿಹಿಯನ್ನು ಸವಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ತಾಳ್ಮೆಯೇ ನಿನಗೆ ಈ ಸಿಹಿಯನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದೆ."

ಟೋಬಿ ಅಂದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಕಲಿತಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅದು ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವನ್ನಾದರೂ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಮಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿತು.

Moral

ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನವಿದ್ದರೆ ಸಿಹಿಯಾದ ಫಲ ಸಿಗುವುದು ಖಚಿತ.