ஒரு அடர்ந்த காட்டின் நடுவே, ஒரு தெளிவான நீரோடை ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அந்த நீரோடையின் கரையில் ஒரு பிரம்மாண்டமான மாமரம் நின்றிருந்தது. அந்த மரம் ஆண்டு முழுவதும் பசுமையாகவும், இனிப்பான கனிகளாலும் நிறைந்தும் காணப்பட்டது.
அந்த நீரோடையின் ஓரத்தில் 'மணி' என்ற ஒரு சிறிய ஆமை வாழ்ந்து வந்தது. மணி மிகவும் அமைதியான ஆமை, ஆனால் அதற்கு ஒரு பெரிய ஆசை இருந்தது. அந்த மாமரத்தில் காய்த்திருக்கும் பழுத்த மாம்பழங்களைச் சுவைக்க வேண்டும் என்பது அதன் நீண்ட நாள் கனவு.
தினமும் மாமரத்தில் பறவைகள் வந்து மகிழ்ச்சியாக மாம்பழங்களைச் சாப்பிடுவதைப் பார்த்து மணி ஆச்சரியப்படும். 'அந்தப் பழங்கள் எவ்வளவு இனிமையாக இருக்கும்! நானும் ஒருமுறை அதைச் சுவைத்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!' என்று மணி தனக்குள் நினைத்துக் கொள்ளும். ஆனால், மணியால் மரத்தின் மீது ஏறிப் பழங்களைப் பறிக்க முடியாது. பறவைகளைப் போல சிறகடிக்கவும் முடியாது. இதனால் மணி மிகுந்த வருத்தத்தில், 'எனக்கு அந்த இனிப்பான பழங்கள் ஒருபோதும் கிடைக்காது' என்று சோர்ந்து போய் அமர்ந்திருக்கும்.
ஒரு நாள், மாமரம் மணியின் முகத்தைப் பார்த்து மென்மையாகக் கேட்டது, "மணி, ஏன் இவ்வளவு சோகமாக இருக்கிறாய்?"
மணி தன் ஏக்கத்தைச் சொன்னது. அதற்கு மாமரம் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னது, "மணி, நீ வெறும் காத்திருக்கக் கூடாது. நீ ஒரு விஷயத்திற்காகத் தொடர்ந்து முயற்சி செய்து, பொறுமையுடன் காத்திருந்தால், காலம் உனக்குச் சிறந்த பரிசைத் தரும். நம்பிக்கையை மட்டும் விட்டுவிடாதே."
மரம் சொன்ன வார்த்தைகள் மணியின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன. அடுத்த நாளிலிருந்து மணி ஒரு புதிய முயற்சியைத் தொடங்கியது. அது தினமும் மாமரத்தின் அடியில் வந்து அமர்ந்து, மரம் தரும் நிழலில் ஓய்வெடுக்கும் அதே வேளையில், மரத்தின் வளர்ச்சி மற்றும் கனிகளின் நிலையை உன்னிப்பாகக் கவனிக்கும். பல நாட்கள் கடந்தன. சில நாட்களில் காய் மட்டும் இருந்தது, சில நாட்களில் காய் புளிப்பாக இருந்தது. ஆனாலும் மணி சோர்வடையாமல் தினமும் அந்த இடத்திற்கு வந்து கொண்டே இருந்தது.
பல வாரங்களுக்குப் பிறகு ஒரு நாள் காலை, மணியின் அருகில் ஒரு பெரிய, பழுத்த, பொன்னிறமான மாம்பழம் கிடப்பதைக் கண்டது. அது பார்ப்பதற்கே மிகவும் அழகாகவும், நறுமணத்துடனும் இருந்தது. மணி மெதுவாக அதைச் சுவைத்தது. "அடடா! இது எவ்வளவு இனிப்பானது! நான் நினைத்ததை விட இது பல மடங்கு சுவையாக இருக்கிறது!" என்று மகிழ்ச்சியில் துள்ளியது.
அப்போது மாமரம் சொன்னது, "மணி, நீ தொடக்கத்தில் காய் புளிப்பாக இருந்தபோது சோர்ந்து போய்விட்டாய் என்றால், இன்று இந்த இனிமையான கனியை நீ அடைய முடியாது. நீ காத்துக்கொண்டிருந்த அந்தப் பொறுமையும், விடாமுயற்சியும்தான் உனக்கு இந்த இனிப்பைத் தந்துவிட்டது."
மணி அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டது. அன்றிலிருந்து அது எந்த ஒரு செயலையும் பொறுமையோடும், நம்பிக்கையோடும் செய்யத் தொடங்கியது.
பாடம்
விடாமுயற்சியும் பொறுமையும் இருந்தால், காலப்போக்கில் மிகப்பெரிய வெற்றியை அடையலாம்.
